Ερ.: Στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα βλέπουμε μια επιστροφή στο εφήμερο ίσως. Στο ανάλαφρο που θα δώσει διεξόδους ψυχοεκτόνωσης στο κοινό. Ταυτόχρονα όμως βλέπουμε και μια πρόσθετη αναζήτηση για το ποιοτικό. Ποιος από τους δύο χώρους πιστεύετε πως μπορεί να έχει μεγαλύτερο μέλλον;

Απ.: Μέλλον μπορεί να έχει μόνο κάτι που δεν είναι κατασκευασμένο να είναι εφήμερο. Η “κατασκευή” σουξέ γινόταν παλιότερα με βάση την αγορά για την οποία προοριζόταν και μάλιστα την συγκεκριμένη στιγμή. Σήμερα νομίζω πως αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να κατασκευάσει σουξέ για ένα κόσμο που ξέρει πολύ καλά πλέον να αντιλαμβάνεται την πρόθεση του καθενός.

Το αισθητήριο του κοινού είναι πλέον πολύ οξυμένο.

Ερ.: Ο χώρος της μουσικής πλέον ολοένα και περισσότερο φθίνει στην Ελλάδα, αναφορικά καθαρά με τον βιοπορισμό. Ποια πιστεύετε ότι θα είναι η εξέλιξη στο χώρο;

Απ.: Δυστυχώς διανύουμε μια εποχή που κανείς μας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το μέλλον. Είναι μια μαύρη περίοδος στην ιστορία του ελληνικού έθνους που ευτυχώς όμως “μια στιγμή μοναχά ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά”.