Όπως επισημαίνει ο Μιχάλης Λεμπιδάκης, το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα είναι αυτό που λέει η λέξη : Μια μεσοπρόθεσμη λύση, απολύτως απαραίτητη για να μειωθεί άμεσα το κρατικό έλλειμμα και να λάβουμε τα δάνεια που απαιτούνται για να μη πτωχεύσει η χώρα.
Αναμφίβολα προβλέπονται μέτρα σκληρά για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, τονίζει ο κ. Λεμπιδάκης και αναφέρει ότι δυστυχώς πληρώνουν για λογαριασμό αυτών που με τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά και τη σπατάλη μας έφεραν σʼ αυτό το σημείο. Είναι εξοργιστικό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Η μεγάλη πρόκληση τώρα, σύμφωνα με το Μ. Λεμπιδάκη, είναι με ποιο τρόπο θα μπορέσει να ξαναγεννηθεί στη χώρα η ελπίδα και η ανάπτυξη. «Διότι, εξηγεί, αν δε μπούμε σε μια διαδικασία να ξανακτίσουμε την παραγωγική μας βάση, στη βιομηχανία, τη γεωργία, τον τουρισμό, τις εξειδικευμένες υπηρεσίες, τότε το πρόβλημα θα συνεχίσει να υπάρχει και θα ξαναέχουμε σύντομα νέο περιοριστικό πρόγραμμα.
Θέλω να ελπίζω ότι θα είναι η αμέσως επόμενη προτεραιότητα της κυβέρνησης κι ότι θα βρεθούν έξυπνοι τρόποι για να ξυπνήσουν οι παραγωγικές δυνάμεις. Ξέρω πως πολλοί νοιώθουν αδικημένοι ή αγανακτισμένοι, προσθέτει.
Αλλοίμονο όμως αν χάρη της διαμαρτυρίας κάνουμε κακό στον ίδιο μας τον εαυτό. Για παράδειγμα οι απεργίες στη ΔΕΗ, στα λιμάνια ή στις μεταφορές, που ενώ δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα γιʼ αυτούς που τις κάνουν, δημιουργούν μεγάλα προβλήματα στις εξαγωγές μας.
Με τις καθυστερήσεις καταστρέφουμε τη φήμη μας, δυσαρεστούμε τους πελάτες μας, τους στρέφουμε στους ανταγωνιστές, χάνουμε αγορές - τη στιγμή που μόνο με εξαγωγές μπορούμε να ανορθώσουμε την οικονομία μας.
Αν κάποιος πελάτης δεν ξαναπαραγγείλει γιατί λόγω της απεργίας αργήσαμε να παραδώσουμε, κάποιοι εργαζόμενοι σε λίγο δε θα δουλέψουν γιατί δε θα έχουμε παραγγελίες. Μπορεί να είναι ο αδελφός ή ο γιος του απεργού στο λιμάνι. Δεν είναι κρίμα;» διερωτάται, τέλος, ο κ. Λεμπιδάκης.

