Το κοινό βλέπει τους χορευτές σα μάγους, πιστεύετε πως αυτό κάνει την τέχνη του χορού τόσο μοναδική;

«Η κάθε τέχνη είναι ξεχωριστή, το ίδιο και ο χορός.

Η ιδιομορφία του χορού είναι αυτό που ανέφερα ήδη, ότι λόγω της σωματικής έκφρασης διεισδύει ευκολότερα στο κοινό, αφού δεν χρειάζεται μετάφραση ή κάτι τέτοιο.

Προσλαμβάνεται δηλαδή από το κοινό, περισσότερο συναισθηματικά και λιγότερο μέσα από έναν δίαυλο εγκεφαλικής προσέγγισης.

Όσον τώρα αφορά το «μάγοι», εμάς όντως μας έχουν χαρακτηρίσει έτσι, αλλά δεν νομίζω ότι αυτός ο άκρως κολακευτικός χαρακτηρισμός έχει να κάνει με τον χορό, αυτόν καθʼ αυτόν.

Περισσότερο έχει να κάνει με τα εντυπωσιακά ακροβατικά, το ότι κάποιες φορές οι χορευτές φαίνονται να πετούν ή να αιωρούνται, να εξαφανίζονται ή να εμφανίζονται σαν ναʼ ναι από άλλη διάσταση.

Με τη φαντασμαγορία δηλαδή που δομούμε και που με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ταξιδεύει τον θεατή μέσα σʼ ένα σκηνικό ονειρικό κόσμο».

Τι κοινά υπάρχουν ανάμεσα στο χορό και τον αθλητισμό;

«Έχουν κοινά στοιχεία, αλλά έχουν και μεγάλες διαφορές. Κοινά στοιχεία είναι, πέρα απʼ το ότι και στα δύο είναι πρωταγωνιστές το ανθρώπινο σώμα, η σκληρή προετοιμασία και προπόνηση, οι θυσίες που απαιτούνται στην προσωπική ζωή για τη διατήρηση της ακμαιότητας και της ετοιμότητας, η αυστηρή πειθαρχεία που είναι βασικό στοιχείο της όποιας επιτυχίας, η υπέρβαση πολλές φορές των ορίων μας, ο υψηλός βαθμός αυτοσυγκέντρωσης.

Επίσης τόσο ο χορός και η τέχνη γενικότερα, όσο και ο αθλητισμός, είναι και οι δύο κομμάτια της showbiz. Από δω και πέρα όμως σταματούν οι ομοιότητες. Ο χορός δεν παύει να είναι και αποτέλεσμα μίας πνευματικής δημιουργίας και έμπνευσης, η σωματική κίνηση στο χορό διαθέτει το στοιχείο της έκφρασης και ως τέχνη, διαθέτει μία εσωτερικότητα, μία κατάθεση ψυχής».