“Τα ζωγραφικά της έργα επεκτείνονται στον χώρο με μία διαλογική σχέση, ανάμεσα σ αυτά και στην γλυπτική τους υπόσταση, δημιουργώντας χώρους και προσδίδοντάς τους συμβολικές διαστάσεις και δυνατότητες ερμηνείας.
Μεταφέρονται από το πραγματικό τρισδιάστατο χώρο στη δισδιάστατη ζωγραφική επιφάνεια με μία διάθεση καταγραφής και αρχειοθέτησης του εφήμερου προσδίδοντάς του μέσα από την αποτύπωσή του χρόνο ζωής.
Μεταφέρονται με μία αντίστροφη ροή από τη συνήθη στη καλλιτεχνική πράξη: πάντα προηγούνταν το σχέδιο της γλυπτικής εφαρμογής, ενώ τώρα πρώτα δημιουργείται το γλυπτό και μετά αποτυπώνεται στη ζωγραφική επιφάνεια ως φόρο τιμής στο αναπαριστώμενο, σε μία προσπάθεια να ξεπεραστεί το εύθραυστο το ευαίσθητο το εφήμερο λόγω της επιλογής των υλικών.
Ανοίκειες οντότητες, ως αντίδραση και αποφυγή της καθιερωμένης θέασης, ως άρνηση στο παραστατικό και το ρεαλιστικό με διέξοδο την εξωπραγματική οντολογία των υποστάσεων μιας ουτοπικής καταφυγής, μέσω της ζωγραφικής τους αποτύπωσης νοηματοδοτούνται, ως απεικόνιση της εννοιολογικής εμπειρίας κόσμου.
Με τη μιμητική λειτουργία της εικόνας, για την προσέγγιση της φύσης, και την αναπαράστασής της, καταφέρνει να προσομοιώσει οπτικά το εκάστοτε προς μελέτη αντικείμενό της με μεγάλη απεικονιστική ακρίβεια και μέσω της ζωγραφικής αναπαραγωγής-χειροτεχνίας να τα τοποθετήσει στην προοπτική της αναδιαπραγμάτευσης της αναπαράστασής τους, μορφοποιώντας και συντάσσοντας το δικό της τρυφερό έργο-παραμύθι, με μία κοσμική αρχέγονη ιερότητα”, καταλήγει η Μ. Κενανίδου.

