«Ζουν ανάμεσά μας» είναι ο τίτλος της έκθεσης ζωγραφικής της Άλκηστης Αθανασιάδου που φιλοξενείται στην αίθουσα Τέχνης Γ. Βασιλειάδη (Μεραμβέλου 54- έναντι Ατλαντίς).
Η έκθεση ολοκληρώνεται την ερχόμενη Τετάρτη 29 Ιουνίου.
Η ιστορικός τέχνης, κ. Μαρία Κενανίδου, αναφέρει πως η πολύμορφη εικαστική παραγωγή της αναδιπλώνεται μέσα από τα ζωγραφικά και γλυπτικά της έργα, αναδεικνύοντας την εσωτερική της ανάγκη για αναζήτηση, προβληματισμό, πειραματισμό, εξερεύνηση και διάθεση ανανέωσης όπως προκύπτει από την απρόσκοπτη έρευνά της, όσον αφορά τις ιδιότητες των υλικών, τους χωροταξικούς συσχετισμούς που ενέχονται ή προεκτείνονται στο έργο της, τη λειτουργία της φόρμας, της γραμμής, της παραμόρφωσης και της προσωπικής της σημειολογίας.
Μέσα από την προσωπική της διαδρομή και την αγωνιώδη αναζήτησή της, διαπραγματεύεται την αλήθεια και την αυθεντικότητα μεταλλαγμένη, σύμφωνα με το δικό της γλωσσικό ιδίωμα. Βασίζοντας τη σύνθεσή της, στα ζωγραφικά μέσα και στα φυσικά υλικά και σχοινοβατώντας στα όρια πραγματικού-ονειρικού, δίνει έμφαση στη σχέση ζωγραφικής με γλυπτική διεργασία και στην προβληματική της αναπαράστασης.
Επιχειρεί μία παιγνιώδη αυτοανάλυση, μια σαρκαστική και ταυτόχρονα τρυφερή ερμηνεία με μία αινιγματική και περιπαικτική διάθεση. Επιλέγει ίχνη χρόνου, μνήμης, συναισθημάτων, σκέψεων και προκαλεί τον θεατή να γίνει μέτοχος των αδιεξόδων της, του ακούσιου ή εκούσιου κοινωνικού αλλά και ατομικού εγκλεισμού της.
Τον προσκαλεί να ψάξει στοιχεία που να ταυτίσει, να αναγνωρίσει, να ανακαλύψει πράγματα που έχει βιώσει από συσσωρευμένες μνήμες και συναισθήματα.
Η αναζήτησή της εντοπίζεται όπως και σε παλαιότερη δουλειά της, αυτή με τις ακουαρέλες, στην ανθρώπινη μορφή. Αρχικά η φιγούρα άνοιγε διαλυόταν και οι συνθέσεις προέκυπταν ανεικονικές και αφηρημένες. Τώρα με την απεικόνιση των ιδιότυπων γλυπτικών της μορφών το εικονικό γίνεται εξωλογικό, μακρινό, ξένο και παράλογο.
Οι συνθέσεις των φυσικών υλικών που χρησιμοποιεί για τις κατασκευές της έχουν και έναν ημερολογιακό χαρακτήρα, καθώς κάθε δομικό συστατικό, της εκάστοτε γλυπτικής φόρμας, ενέχει συμπυκνωμένη τη μνήμη του τόπου και χρόνου προέλευσής του καθώς και τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις της στιγμής επιλογής του.
Υλικά σε δεύτερη χρήση προερχόμενα από τη φύση επαναπροσδιορίζονται μέσα από την ενσωμάτωσή τους στο έργο τέχνης και συνθέτονται, για να αποτελέσουν το ζητούμενο γλυπτικό αποτέλεσμα. Στο σύνολό τους δημιουργούν τον παράλληλο αυτό εξωλογικό, φανταστικό κόσμο παραμυθίας της. Εγκλωβισμένα εξωπραγματικά πλάσματα μέσα σε ευαίσθητους, ευθραύστους, γυάλες-μικρόκοσμους, παραπέμπουν άμεσα σε ένα εικαστικό
σχόλιο πάνω θέματα απομόνωσης, επικοινωνίας, αυτισμού”.

