Στην Ελλάδα θεωρούμε αυτονόητο ότι όποιος πολιτικός πει περισσότερα ψέματα θα είναι αυτός που θα κερδίσει τον ψηφοφόρο (αλλά αδιάφορο «πολίτη»).
Θεωρούμε αυτονόητο ότι όποιος έχει το μέσο ή πιο πολύ θράσος και τσαμπουκά, επιβιώνει, κι όχι όποιος έχει δυνατότητες και το δίκιο με το μέρος του.
Βλέπουμε διεκδικήσεις απίστευτες. Με ιδιότυπο θράσος, που σε άλλες περιπτώσεις θα έπρεπε να έχουν ελεγχθεί κι από τη δικαιοσύνη, άνθρωποι, π.χ. που καταπατούν δημόσιους χώρους, κτίζουν αυθαίρετα, κερδοσκοπούν με παράνομες διαδικασίες, συνασπίζονται και απειλούν το κράτος και τους πολιτικούς, βγάζοντας στο παζάρι την ψήφο τους. Άλλοι, καταπατητές δημοσίων χώρων, του αιγιαλού και της παραλίας ή άνθρωποι με παρελθόν βαριάς παραβατικότητας, μπλεγμένοι ακόμη και με υποθέσεις ναρκωτικών ή εμπορίας όπλων, καθορίζουν την τύχη των τοπικών εκλογών και των κοινωνιών.
Το ρουσφέτι έγινε δικαίωμα, η λαμογιά επάγγελμα και απόδειξη «εξυπνάδας».
Αυτή την καταστροφική εικόνα την πατρονάρουν με χυδαιότητα τα μέσα ενημέρωσης. Ο πιο καλός πελάτης στα τηλεοπτικά πρωινάδικα είναι ο Ψωμιάδης της Θεσσαλονίκης, εκείνος που κατακεραυνώνει τους πάντες ως άλλος κινηματογραφικός Ξανθόπουλος, ένας πολιτικός – λαϊκός αοιδός, που επί χρόνια εκφράζεται με μια ιδιότυπη μαγκιά, για να δείξει τη μοναδικότητά του, και τώρα, καταδικασμένος από την ελληνική δικαιοσύνη για τα ρουσφέτια στη διαχείρισή του, γυροφέρνει και μας λέει πόσο κακή είναι η δικαιοσύνη και γι αυτό δεν παραδίδει την καρέκλα του. Και δεν είναι το χειρότερο. Το πιο τραγικό είναι ότι όταν μιλάει φαίνεται ότι εκφράζει αυτή τη μαγκιά και την κουτοπονηριά του μέσου Έλληνα, γι αυτό και σπάει τα ρεκόρ της τηλεθέασης, δίνοντας συμβουλές προς πάντες με το «άδολον» ύφος του…

