Τους λόγους oι οποίοι οδήγησαν την ΠΑΕ-ΟΦΗ να προσφύγει στα πολιτικά δικαστήρια για το θέμα της αδειοδότησης, εξηγεί η νομική υπηρεσία της ομάδας, σε επιστολή της στα ΜΜΕ.
Επισημαίνεται ότι η “διαφορά με με την ΕΠΟ, δεν είναι αθλητική, ώστε να έχει εφαρμογή ο ΚΑΠ. Ο κανονισμός αδειοδότησης δεν σχετίζεται με αθλητικές διαφορές, αλλά με τα κριτήρια και τη δυνατότητα συμμετοχής μίας ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρείας στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Αποτελεί λοιπόν ένα διαβατήριο εισαγωγής των ομάδων στα κατά τόπους πρωταθλήματα. Πρέπει λοιπόν να σταματήσει αυτός ο μύθος που κατασκευάστηκε και αναπαράγεται είτε σκόπιμα είτε λόγω άγνοιας. Η ΠΑΕ ΟΦΗ δεν παραβίασε καμία διάταξη της αθλητικής νομοθεσίας, αλλά κατέφυγε στην τακτική δικαιοσύνη γιατί αυτό επιβάλλει το Σύνταγμα και οι νόμοι του κράτους, επειδή τα καθʼ ύλην ΜΗ ΑΡΜΟΔΙΑ όργανα της ΕΠΟ της απαγόρευσαν την προσφυγή της στην Επιτροπή Εφέσεων Αδειοδοτήσεως της Ομοσπονδίας, την οποία πρωτίστως επεδίωξε. Είναι λοιπόν δυνατόν μετά από αυτά, η ΕΠΟ (και ειδικά η Νομική της Υπηρεσία) να ισχυριστεί ότι παραβιάσαμε την αθλητική νομοθεσία; Πολύ περισσότερο είναι δυνατόν να επιβάλει σε βάρος μας την οποιαδήποτε κύρωση;”.
Η δικαστική διαδρομή που ακολούθησε ο ΟΦΗ στηρίζεται στον πρόσφατο Κανονισμό Αδειοδότησης των Ομάδων και Οικονομικό «ευ αγωνίζεσθαι», (έκδοση 2010), στον οποίο περιλαμβάνονται ειδικές δικονομικές διατάξεις περί της φύσης και λειτουργίας των δικαιοδοτικών οργάνων (ΠΟΑ-ΕΕΑ) που συστήθηκαν για το λόγο αυτό και στον οποίο περιλαμβάνεται και εφαρμόζεται ειδικός δικονομικός κανονισμός λειτουργίας τους.
Η ιδιαιτερότητα και καινοτομία του Κανονισμού αυτού που σαφώς τον διαχωρίζει από κάθε άλλο Κανονισμό, πολλώ δε μάλλον τον ΚΑΠ, δεν μπορεί και δεν προσκρούει στην περιβόητη διάταξη του ΚΑΠ που απαγορεύει επί ποινή επιβολής σοβαρότατων πειθαρχικών ποινών την προσφυγή σε πολιτικά δικαστήρια για αθλητικές διαφορές.
Η περιβόητη διαιτητική απόφαση των Τρικάλων, (του Τακτικού Διαιτητικού Δικαστηρίου της ΕΠΟ) θέτοντας στη σωστή διάστασή τους τα συναφή ζητήματα αδειοδοτήσεως ομάδων έκρινε ομόφωνα μεταξύ άλλων: «…η υπό κρίση προσφυγή απαραδέκτως φέρεται να δικαστεί στο Δικαστήριο αυτό, ως τριτοβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο, αφού η υπό κρίση διαφορά κατά τα διαλαμβανόμενα στην παράγραφο 2 του άρθρου 2 του Δικονομικού Κανονισμού Λειτουργίας των Δικαιοδοτικών Οργάνων Αδειοδότησης Ομάδων της Ε.Π.Ο., εξεδικάσθη σε δεύτερο και τελευταίο βαθμό από την Επιτροπή Εφέσεων Αδειοδότησης της Ε.Π.Ο., ενώ δεν προβλέπεται από τους ανωτέρω Κανονισμούς άλλος βαθμός δικαιοδοσίας, προκειμένου να ελεγχθεί νομικά ή ουσιαστικά εκ νέου η υπό κρίση διαφορά”.
Σε αυτή ακριβώς την καθʼ όλα νομικά τεκμηριωμένη κρίση της παραπάνω απόφασης στηρίζεται η μετέπειτα κρίση του Δικαστηρίου αυτού για τη δυνατότητα προσφυγής στο αρμόδιο πολιτικό Εφετείο, όπως επίσης και η νομική και δικονομική στρατηγική του νομικού επιτελείου μας.
Με την Αίτηση Ανάκλησης που καταθέσαμε ενώπιον των οργάνων της Επιτροπής Εφέσεων Αδειοδότησης της ΕΠΟ, (χωρίς ωστόσο να εισαχθεί προς εξέταση από την Επιτροπή αυτή, αφού εν τω μεταξύ τα διοικητικά –εκτελεστικά όργανα της ΕΠΟ αρνήθηκαν την προώθηση της προσφυγής μας στο δευτεροβάθμιο αυτό όργανο), πλήτταμε τη σύνθεση και συγκρότηση της Επιτροπής αυτής, που σε κάθε περίπτωση οι όροι της και οι εγγυήσεις που τη συνοδεύουν στον Κανονισμό Αδειοδότησης παραβιάστηκαν.
Σε μια τέτοια περίπτωση η αντίθεση αυτή δεν μπορεί να μένει χωρίς κυρώσεις, αφού καθιστά την απόφαση άκυρη ή ανύπαρκτη. Όμως η ακυρότητα της απόφασης δεν επέρχεται αυτοδίκαια, αλλά κηρύσσεται με δικαστική απόφαση ύστερα από την έγερση της ακυρωτικής αγωγής πράγμα το οποίο πράξαμε κατά τις κείμενες διατάξεις του ΚΠολΔ. Πολύ δε περισσότερο που εμείς προσπαθήσαμε μάταια να εισάγουμε προς εξέταση τα θέματα αυτά στην Επιτροπή Εφέσεων Αδειοδότησης της ΕΠΟ, πλην όμως, όπως αναφέρουμε παρακάτω, με δικονομικό πραξικόπημα αναρμόδιων οργάνων μας αποκλείστηκε κάθε πρόσβαση σε αυτή.
Η ΠΑΕ-ΟΦΗ άσκησε αγωγή αναγνώρισης της ακυρότητας της (απορριπτικής) απόφασης αδειοδότησης της Επιτροπής Εφέσεων Αδειοδότησης της ΕΠΟ και παράλληλα αίτηση αναστολής στο Εφετείο Αθηνών ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση της δευτεροβάθμιας επιτροπής αδειοδότησης και να ξαναδικαστεί η υπόθεσή της, διότι, όπως εκ των υστέρων πληροφορηθήκαμε, ένας από τους διαιτητές που συμμετείχε στην Επιτροπή, (ο ορκωτός ελεγκτής), συμμετείχε στην Επιτροπή μη νόμιμα, αφού είχε επαγγελματική σχέση με την ΕΠΟ και τρεις ακόμα ΠΑΕ, πράγμα που απαγορεύει ο ίδιος ο κανονισμός αδειοδότησης, άλλωστε ούτε ο ίδιος ο ορκωτός ελεγκτής το διέψευσε ποτέ. Μάλιστα, η ΠΑΕ ΟΦΗ, πριν αποταθεί στο πολιτικό Εφετείο, εξάντλησε όλα τα ένδικα μέσα του στην ομοσπονδία, ζητώντας με αυτοτελές δικόγραφο να επαναληφθεί η διαδικασία με νόμιμη σύνθεση. Η ΕΠΟ όμως αντί να εισάγει δια των αρμοδίων οργάνων της το δικόγραφο αυτό στο ίδιο Δικαστήριο, όπως κάνει χρόνια τώρα με κάθε δικόγραφο που λαμβάνει, ώστε το καθʼ ύλην αρμόδιο Δικαστήριο να κρίνει και να αποφασίσει αν έχουμε δίκιο ή άδικο, παρέκαμψε το καθʼ ύλην αυτό δικαιοδότικό της όργανο και αποφάσισε μέσω της εκτελεστικής της επιτροπής (!!!) και μάλιστα δια τηλεφωνικής περιφοράς, να μην το εισάγει για εκδίκαση, κρίνοντας, ως άλλος δικαστής, ότι δεν συνέτρεχαν λόγοι να το πράξει.

