
Του Γιάννη Ζωράκη
Είναι οι άνθρωποι της πλατείας. Οι αγανακτισμένοι των καιρών.
Όχι αυτοί που επεχείρησαν να πάρουν «αξιώματα» στις πλατείες, ούτε να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον.
Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, που με τη σιωπή τους αντιδρούν ειρηνικά, προσδοκώντας μια αλλαγή.
Ο καθένας από αυτούς, κρύβει μέσα του τη δική του ιστορία, τις δικές του αντιλήψεις και τη δική του θεωρία για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Επί εφτά συνεχόμενες ημέρες, οι περισσότεροι από αυτούς, βρίσκονται στην πλατεία, ζητώντας αλλαγή. Θέλοντας να ορθώσουν το ανάστημα τους, απέναντι στην επέλαση ενός πολιτικού συστήματος του Μνημονίου, της τρόικας, του ψαλιδίσματος μισθών, συντάξεων και ονείρων.
Κανένας από αυτούς δε διεκδικεί πολιτική νομιμοποίηση ή ένταξη σε κάποια ομάδα άτυπου ελέγχου. Όλοι τους όμως επιθυμούν το τέλος του σάπιου πολιτικού συστήματος και την έναρξη μιας νέας πορείας. Μιας πορείας που δεν θα έρθει όπως λένε από κομματικούς σχηματισμούς, δεν θα απορρέει από επιβαλλόμενες ιδεολογίες, αλλά κατʼ ευθείαν από το λαό και τους πολίτες που με σοβαρότητα και ηρεμία, θέλησαν να φωνάξουν δυνατά και να εναντιωθούν στην υφιστάμενη κατάσταση.
Δίπλα από τα μικρόφωνα και τις φωνές, οι “πρωταγωνιστές” της πλατείας, επιλέγουν δευταραγωνιστικό ρόλο στην προβολή.
Και με τη σιωπηλή παρουσία τους διαδηλώνουν ουσιαστικά.
Χωρίς διασπάσεις, εντάσεις και αποκλεισμούς. Χωρίς προσχώσεις και υποτιθέμενα ιδανικά. Απλά και ήρεμα, όπως αρμόζει στη δική τους επανάσταση.
Μέσα απʼ αυτή την «σιωπή» των πραγματικών πρωταγωνιστών, οι διαδηλώσεις στην πλατεία Ελευθερίας συνεχίζονται.
Οι Γενικές Συνελεύσεις γίνονται πλέον πιο σιωπηλές και λιγότερο μαζικές, ενώ ένα μόνιτορ προβάλλει τη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, που είναι πραγματικά μεγάλη.
Κάποιοι μιλούν στο μικρόφωνο για μία ακόμα ημέρα, προσπαθώντας να υπερασπιστούν την αληθινή έννοια της δημοκρατίας.
Κάποιοι άλλοι, μπροστά από το κτίριο της Περιφέρειας, περιμένουν νʼ ακούσουν τι έχουν να πουν πανεπιστημιακοί κι άνθρωποι του πνεύματος από την Αθήνα.
Και οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, μιλούν με την ηρεμία του πνεύματος, ζητώντας τα αυτονόητα. Μαζική κινητοποίηση χωρίς καθοδήγηση, χωρίς κομματικές προσχώσεις και χωρίς διαχωρισμούς. Γιʼ αυτούς τελικά υπάρχουν οι πλατείες και ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο...

