«Πιστεύω ότι δε θα έπρεπε να είναι η συλλογή μόνο για μένα, αλλά δεν τη δίνω κάπου όπου θα χαθεί. Υπήρξε αγώνας για να μαζευτούν, δεν υπάρχουν άλλα, δε θα ξαναβρώ ό, τι χάσω, αλλά πρέπει να τα βλέπει ο κόσμος, οι μνήμες δεν πρέπει να πεθάνουν, πρέπει να βρεθεί ένας φορέας να τα αγαπά»



Ο κ. Κασσωτάκης ονειρεύεται την επόμενη μέρα της συλλογής του, όμως, συναντά εμπόδια. «Είμαι στεναχωρημένος διότι είχα κάνει και μια πρόταση να μπουν τα αντικείμενα σε ένα χωριό, σε ένα μουσείο για τον κόσμο αλλά δε βλέπω ενδιαφέρον, να είναι δωρεάν, να βλέπουν τα παιδιά μας τι ήταν οι Κρητικοί, τι ρόλο έπαιξαν στον πόλεμο. Να κάνουμε κάτι να θυμόμαστε για τη Μάχη της Κρήτης», αναφέρει.

Γνώμη του είναι ότι πρέπει όλα τα αντικείμενα που ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές να συγκεντρωθούν και να υπάρξει ένας φορέας που θα αναλάβει να εκτεθούν μόνιμα σε ένα χώρο και να μπορεί ο οποιοσδήποτε να τα θαυμάζει και να θυμάται την ιστορία του τόπου μας. «Θα μπορούσε να είναι ο δήμος ή κάποια κοινότητα. Στόχος είναι να τοποθετηθούν κάπου για να μπορεί να τα βλέπει ο κόσμος. Δεν ήθελα να είναι δικά μου επειδή τα μάζεψα και να τα βλέπω εγώ, ήθελα να τα βλέπει όλος ο κόσμος και να μαθαίνουν οι νεότεροι ότι το ρου της ιστορίας το άλλαξαν οι Κρήτες, διαφορετικά θα μπορούσε να ήταν τα πάντα σήμερα γερμανόφωνα», αναφέρει.

«Πιστεύω ότι δε θα έπρεπε να είναι η συλλογή μόνο για μένα αλλά δεν τη δίνω κάπου όπου θα χαθεί. Υπήρξε αγώνας για να μαζευτούν, δεν υπάρχουν άλλα, δε θα ξαναβρώ ό, τι χάσω αλλά πρέπει να τα βλέπει ο κόσμος, οι μνήμες δεν πρέπει να πεθάνουν, πρέπει να βρεθεί ένας φορέας να τα αγαπά», προσθέτει.

Διευκρινίζει πως δεν είναι πολεμοχαρής, όμως, αγαπά την ιστορία μας, «δε θέλω να τα αφήσουν σε μια γωνιά να σκουριάσουν, πονάει η ψυχή μου, θέλω να τα συντηρούν, τότε θα τα δώσω για να τα βλέπει ο κόσμος, αν όχι θα τα βλέπω εγώ...», λέει χαρακτηριστικά.