Σκιαμαχία
Βουνό τα προβλήματα,
οικονομικά κι όχι τα μοναδικά.
Πλήθος οι ανοιχτές πληγές...
Γύρω-γύρω, πολλοί κι άσπονδοι φίλοι.
Στο παρά ένα η καταστροφή.
Ενιοι εθνοπατέρες κι εθνομητέρες,
υπέρ-εαυτούληδες κι εαυτούληδες
αντεθνικά να κρυφοκοιτάζουν,
διαχρονικά νʼ “αληθο”-φωνάζουν
και περί άλλα να τυρβάζουν.
Από κοντά κι ο “κυρίαρχος” λαός,
“άρχοντες” κι αρχομανείς συν-Ελληνες,
που... διαβιούν κομματικά,
ως κηφήνες ή ως τρωκτικά,
για να... διαφωνούν “χρωματιστά”!
Κι όλοι να συμβιβαζόμαστε,
να... πορευόμαστε με δανεικά,
νʼ ανευθυνο-υπευθυνολογούμε.
Πού καιρός μετά για να νοικοκυρευτούμε
κι αξιοπρέπεια να βρούμε;
Κατεργάρικα, το... δόξασμά μας αναζητούμε.
Και το δημόσιο χρέος; Ασε, θα... δούμε!
Λοιπόν, χάσαμε το μέτρο της ποιητικής,
στ΄αληθινά δεν αναγνωριζόμαστε.
Κοντολογίς... σκιαμαχούμε;
Παπαμανόλης
Κασταμονίτσα, Οκτώβρης 2010

