Την αδιαφορία με την οποία - όπως ισχυρίζεται - αντιμετωπίστηκε η μητέρα της η οποία νοσηλεύθηκε πριν λίγες ημέρες στο Βενιζέλειο με αναπνευστικό πρόβλημα αλλά κατέληξε την περασμένη Δευτέρα στην Εντατική του νοσοκομείου Ρεθύμνου -ελλείψει κρεβατιού ΜΕΘ στο Ηράκλειο - από σηψαιμικό επεισόδιο που προσβλήθηκε από μικρόβιο, όπως την ενημέρωσαν από το νοσηλευτικό ίδρυμα, καταγγέλλει η εκπαιδευτικός Πόπη Μαθιουδάκη.
Οπως είπε στην “Π”, γιατροί του Βενιζέλειου αδιαφόρησαν για το έντονο πρόβλημα που αντιμετώπιζε λέγοντας στην οικογένειά της ότι η κλινική καλύπτει μόνο προβλήματα του πνεύμονα και για τα άλλα θέματα πρέπει να απευθυνθούν σε άλλα τμήματα του νοσοκομείου (!) ενώ δεν φρόντισε κανείς ούτε για να τους δοθεί το κατάλληλο φαγητό (ρύζι) για τη περίπτωσή της.
Η Π. Μαθιουδάκη λέει ότι έφερναν φάρμακα οι ίδιοι για τη μητέρα τους αφού δεν είχε το νοσοκομείο ενώ σημειώνει ότι στις 30 Απριλίου μεταφέρθηκε στη ΜΕΘ του Ρεθύμνου αφού δεν υπήρχαν κρεβάτια ΜΕΘ στο Βενιζέλειο όπου και κατέληξε στις 2 Μαΐου.
Η ίδια σημείωσε ότι έχει ζητήσει τον ιατρικό φάκελο της μητέρας της από το νοσοκομείο και καταλήγει λέγοντας: “Ελπίζω με την παραπέρα έρευνα του ιατρικού φακέλου να μην αποδειχθεί ότι στην περίπτωση της μητέρας μου, εκτός από την αδιαφορία και την απανθρωπιά, υπήρξε και εγκληματική ιατρική αμέλεια.
Τι έγινε στο νοσοκομείο
Σε επιστολή της στην “Π” η Π. Μαθιουδάκη αναφέρει:
“Τη Δευτέρα 2 Μαΐου η μητέρα μου Αριστέα Μαθιουδάκη πέθανε από σηψαιμικό επεισόδιο που προκλήθηκε από μικρόβιο του οποίου η ταυτότητα ερευνάται. Οι γιατροί εκεί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τη σώσουν και τους ευχαριστούμε βαθιά.
Πριν τη νοσηλεία της στην Εντατική του Ρεθύμνου, προηγήθηκε η νοσηλεία της στην Πνευμονολογική Κλινική του Βενιζέλειου Νοσοκομείου Ηρακλείου όπου έγινε η εισαγωγή της τη Δευτέρα του Πάσχα μιας και το νοσοκομείο εφημέρευε. Φυσικά με την εισαγωγή της αναφέρθηκε στους γιατρούς όλο το ιστορικό αλλά και τα τωρινά προβλήματα στο αναπνευστικό, τους πόνους στο γοφό και τη μέση από πέσιμο την προηγούμενη βραδιά, τη διάρροια που τη βασάνιζε και την έντονη ατονία. Οσον αφορά τους πόνους από το πέσιμο της έγινε ακτινογραφία αλλά το περιστατικό εκτιμήθηκε ότι ανήκε στην Πνευμονολογική Κλινική.
Δεν ξέρω ποιο μικρόβιο πέθανε τη μητέρα μου, όμως το μικρόβιο της “αδιαφορίας” τόσο των γιατρών όσο και των νοσηλευτών της Πνευμονολογικής Κλινικής του Βενιζέλειου Νοσοκομείου μάς άγγιξε όλους και προπαντός την άρρωστη μητέρα μου. Και φυσικά το αν το συγκεκριμένο μικρόβιο της “αδιαφορίας” την οδήγησε τελικά στο θάνατο μένει να διερευνηθεί”.
“Αδιαφορία των γιατρών”
Η επιστολή συνεχίζει:
“Οταν ξεκίνησε η νοσηλεία στον όροφο της Πνευμονολογικής, σε επίσκεψη γιατρών η μητέρα μου αναφέρει ανάμεσα στα άλλα προβλήματα το φοβερό πόνο στη μέση και στο γοφό της (που την έκανε να βογγάει) ζητώντας από το γιατρό το αυτονόητο. Να ασχοληθούν και με αυτό το πρόβλημά της. Η απάντηση του γιατρού που δυστυχώς άκουσα ήταν χαρακτηριστική ανθρώπου χτυπημένου βαριά από το μικρόβιο της αδιαφορίας, της ασέβειας, της απανθρωπιάς: “Αμάν κυρία μου με τη μέση σου και την άκρη σου πια! Το ακούσαμε”! Μετά ο γιατρός εκνευρισμένος και χωρίς να δώσει άλλη απάντηση, αδιαφορώντας βγήκε από το δωμάτιο. Και φυσικά δεν φρόντισαν να φέρουν ορθοπεδικό να την εξετάσει και να ασχοληθεί με το πρόβλημά της.
Από τη Δευτέρα που ξεκίνησε η νοσηλεία μέχρι και την Τετάρτη έφερναν στη μητέρα μου κανονικό φαγητό σαν να μην υπήρχε το πρόβλημα της διάρροιας. Σε ερώτησή μου γιατί δεν φέρνουν ένα “λαπά”, η απάντηση της εργαζόμενης που έκανε τη διανομή του φαγητού ήταν ότι στα χαρτιά της η οδηγία από τους γιατρούς για το φαγητό ήταν “ελεύθερο”. Η εργαζόμενη έψαξε και βρήκε λαπά και τον έφερε. Την ευχαριστούμε ιδιαίτερα γιʼ αυτό. Την παρακάλεσα να αλλάξει την οδηγία “ελεύθερο” και να γράψει “λαπά” λόγω της διάρροιας. Φαίνεται πως το μικρόβιο της “αδιαφορίας- απάθειας - απανθρωπιάς” προκαλεί ιδιαίτερη κούραση στους γιατρούς τόση που ούτε καν με τη διατροφή της άρρωστης δεν μπορούσαν να ασχοληθούν”.
“Αγοράζαμε τα φάρμακα γιατί δεν είχε
το νοσοκομείο”
Σε επόμενη επίσκεψη γιατρών η επικεφαλής της ιατρικής ομάδας εξηγεί στη μητέρα μου η οποία εναγωνίως τους αναφέρει το πρόβλημα της συνεχιζόμενης διάρροιας και το πόσο υποφέρει από αυτή, ότι στο συγκεκριμένο τμήμα ασχολούνται μόνο με το πρόβλημα του πνεύμονα και ότι για τα άλλα ζητήματα (διάρροια, πόνοι από το πέσιμο) θα πρέπει να απευθυνθεί σε άλλο τμήμα του νοσοκομείου η άρρωστη αφού βγει από το δικό τους τμήμα, αφότου αυτοί θεραπεύσουν το δικό τους κομμάτι δηλαδή το αναπνευστικό. Μετά από παρέμβαση της αδελφής μου αποφάσισαν να ασχοληθούν και με τη διάρροια δίνοντας εντολή για καλλιέργεια κοπράνων. Ομως καμία νοσηλεύτρια δεν ενδιαφέρθηκε να πάρει το απαιτούμενο δείγμα γιʼ αυτή την καλλιέργεια! Αραγε οι νοσηλεύτριες και οι νοσηλευτές, ποιον περιμένουν να κάνει τη δουλειά τους; Οι συνοδοί; Και οι νοσηλεύτριες λοιπόν χτυπημένες από το μικρόβιο της “αδιαφορίας- ασέβειας - απανθρωπιάς.
Την τελευταία μέρα (Σάββατο 30/4/2011) πριν τη μεταφορά της στην Εντατική του Ρεθύμνου (λόγω έλλειψης θέσεων στην Εντατική του νοσοκομείου του Ηρακλείου), καταφέραμε να πάρουμε εμείς το δείγμα για την καλλιέργεια της οποίας την απάντηση δεν ξέρουμε ακόμα.
Η μητέρα μου στο στόμα της είχε βγάλει σπυριά. Υπήρξε απʼ ότι μάθαμε εντολή από τους γιατρούς να της χορηγηθεί κάποια αλοιφή. Σε ερώτησή μας προς τις νοσηλεύτριες σχετικά με την αλοιφή, μας απάντησαν ότι δεν είχε το νοσοκομείο γιʼ αυτό δεν την έφεραν. Φυσικά όταν μας το είπαν την αγοράσαμε. Αν το είχαν πει νωρίτερα θα την είχαμε αγοράσει πιο μπροστά. Εξάλλου, από την πρώτη στιγμή δίναμε στη μητέρα μου φάρμακα που αναγκαστήκαμε να φέρουμε απο το σπίτι γιατί δεν τα διέθετε το δημόσιο και δωρεάν υποτίθεται νοσοκομείο!
Η εξάντλησή της συνεχιζόταν αμείωτα. Σε αναφορά μου προς τη γιατρό για την υπερβολική υπνηλία και εξάντληση της μητέρας μου, η απάντηση ήταν πως η εξάντληση ήταν από την πολυήμερη διάρροια και δεν αναφέρθηκε σε παραπέρα διερεύνηση του συγκεκριμένου ζητήματος.
Και φυσικά κανένας παθολόγος δεν πέρασε να τη δει και να ασχοληθεί με το θέμα της διάρροιας και των σπυριών στη γλώσσα”.
Η επιστολή καταλήγει:
“Ξέρω ότι οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό είναι πολλές. Ξέρω πολυ καλά ότι στο απάνθρωπο, εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε, ο χώρος της υγείας είναι υποβαθμισμένος. Ας βγούνε λοιπόν οι γιατροί και οι νοσηλευτές στους δρόμους, ας αγωνιστούν να διεκδικήσουν ένα αληθινά δημόσιο, δωρεάν σύστημα υγείας για όλο το λαό, ας αγωνιστούν με τους υπόλοιπους εργαζόμενους για να ανατρέψουν το άθλιο καπιταλιστικό σύστημα και στους αγώνες αυτούς θα είμαστε όλοι μαζί τους. Δεν έχουν όμως κανένα δικαίωμα να αδιαφορούν. Η αδιαφορία τους αυτή μπορεί κάποιους ανθρώπους να τους οδηγήσει στο θάνατο.
Ελπίζω με την παραπέρα έρευνα του ιατρικού φακέλου να μην αποδειχθεί ότι στην περίπτωση της μητέρας μου εκτός από την αδιαφορία και την απανθρωπιά, υπήρξε και εγκληματική ιατρική αμέλεια”.

