Το 1962 εγκαταστάθηκε στην Αμερική μετά από την πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Bόρειας και Nότιας Αμερικής, Ιακώβου. «Βρέθηκα ξαφνικά σε ένα χάος, είχα την ευχή του Θεού και τη βοήθεια του Ιάκωβου», αναφέρει.
Από τότε άρχισε η αποδοχή των έργων του ως αριστουργήματα από κριτικούς τέχνης, δημοσιογράφους, ανθρώπους του πνεύματος, ανθρώπους του πολιτικού και καλλιτεχνικού στερεώματος. Επιμελήθηκε πορτραίτα διάσημων προσωπικοτήτων όπως Τζάκυ Ωνάση, Μαρία Κάλλας, Άντονι Κουίν, Σοφοκλή Βενιζέλου, Παύλου Βαρδινογιάννη, τέως βασίλισσας Άννας-Μαρίας και πολλών άλλων.
Έχοντας από καιρό τελειοποιήσει τις τεχνικές του, φέρνει στην επιφάνεια αυτό που ποθούσε. Ένα υπερκόσμιο συνοθύλευμα σε ένα φόντο διαστημικό για να απεικονίσουν την ενεργειακή μαγεία μεταξύ φυσικού και υπερφυσικού. Τα ονόμασε φωτοκυλινδρικά.
Επάξια ο Σαλβαδόρ Νταλί τον εκτίμησε ως καλλιτέχνη με σπουδαία ιδιαιτερότητα και έγιναν φίλοι.
Η φήμη του εξαπλώθηκε παντού και μεγάλα πολιτιστικά κέντρα σε πολλές χώρες φιλοξένησαν τους πίνακες του κατά περιόδους.
Τα σχόλια και οι κριτικές των φιλότεχνων ήταν άκρως επαινετικές. Πολλά από αυτά τα έργα υπάρχουν σε μουσεία, ιδιωτικές συλλογές κοσμούν τράπεζες αλλά και σπίτια απλών ανθρώπων. Έφερε στην Ελλάδα ένα άλλο μεγάλο μέρος τους επιλεγμένο από τον ίδιο για τον μεγάλο αυτό σκοπό: να παραμείνουν στον τόπο αυτό ως πολιτιστική κληρονομιά.

