Η Χριστίνα Πρίφτη, απόφοιτη της Σχολής Διοίκησης Τουριστικών Επιχειρήσεων, άκουγε στο παρελθόν ιστορίες για το πόσο έντονη σχέση μπορούν να αναπτύξουν τα σκυλιά με τους ανθρώπους και δεν πίστευε ότι μπορεί να της συμβεί.
Μέχρι που βρέθηκε στο δρόμο της η Λίζα...
Αυτή είναι η ιστορία της:
“Με τη Λίζα γνωριστήκαμε την 1η Σεπτέμβρη του 2010 στο πάρκο Γεωργιάδη. Μια φιλοζωική οργάνωση του Ηρακλείου είχε οργανώσει ένα παζάρι για την ενίσχυσή της. Σε ένα σημείο υπήρχαν 5 κουταβάκια τα οποία χαρίζονταν γιατί ο ιδιοκτήτης τους δεν μπορούσε να τα κρατήσει. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να πάρω σκυλάκι, γιατί δεν είχα σταθερό πρόγραμμα και φανταζόμουν ότι θα μου ήταν πολύ δύσκολο, αν και τα αγαπάω πάρα πολύ. Τελικά πήρα τη Λίζα στην αγκαλιά μου και ήθελα να την πάρω σπίτι μαζί μου εκείνη την ημέρα, όπως και έγινε. Σήμερα είναι 7 μηνών και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου!
Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη έμπνευση για το όνομά της και έτσι μια φίλη μου πρότεινε το Λίζα. Μου άρεσε αυτό το όνομα και το έμαθε πολύ νωρίς. Αυτή ήταν η πρώτη χαρά που πήρα γιατί ξεκίνησε η επικοινωνία μας.
Η Λίζα είναι ένα από τα πιο κοινωνικά σκυλάκια που έχω γνωρίσει. Τρελαίνεται να γνωρίζει ανθρώπους και σκυλιά. Από την αρχή που την πήγα στο σπίτι, παρατήρησα πόσο προσαρμοστική είναι και αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Εχει πάντα όρεξη για παιχνίδια και για αγκαλιές και όταν καταλαβαίνει ότι θα βγούμε για βόλτα, κυριολεκτικά πηδάει από την χαρά της πάνω μου. Είναι πάντα ήρεμη και τις περισσότερες φορές είναι πολύ υπάκουη, ειδικά όταν καταλαβαίνει ότι κρατάω λιχουδιές!
Αδυναμία στις γλάστρες
Στην αρχή, μέχρι να καταλάβει ποια πράγματα της ανήκουν και ποια είναι δικά μου μέσα στο σπίτι μου, είχα ατυχηματάκια. Ηθελε να ανεβαίνει στο κρεβάτι μου και να μασουλάει τα μαξιλάρια και όποτε δεν την κοιτούσα αυτό έκανε, ώσπου τη μάλωσα δυο-τρεις φορές, κατάλαβε ότι δεν μου αρέσει καθόλου και το σταμάτησε. Γενικά έχει πολλή όρεξη να μασουλάει ό,τι βρει, ιδιαίτερα καλώδια και κάλτσες, αλλά πάντα όταν εγώ λείπω ή δεν την κοιτάω. Η λύση ήταν τα παιχνίδια για μασούλημα που της πήρα. Αλλη μια αδυναμία της είναι οι γλάστρες μου. Οποτε βρεθεί μόνη της στο μπαλκόνι μασάει όλα τα λουλούδια μου και σκάβει το χώμα, με αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή τους. Αυτό το θέμα είναι η πιο καινούργια σκανταλιά της και βρισκόμαστε στην αρχή της προσπάθειάς μας να σταματήσει. Το αγαπημένο της παιχνίδι είναι να κρατάω το σχοινί της και να τραβάει για να το πάρει. Παίρνει πολύ μεγάλη ικανοποίηση όταν τελικά την αφήνω, αλλά και αφού το πάρει θα ξαναγυρίσει σε εμένα για να το ξεκινήσουμε από την αρχή. Της αρέσει επίσης να της πετάω τις μπάλες της και να τρέχει να τις πιάσει. Με το που πάρω στα χέρια μου μια μπαλίτσά της, σταματά ό,τι και να κάνει και κάθεται μπροστά μου με μεγάλη ανυπομονησία! Το αγαπάω πολύ αυτό το βλέμμα!
Με τα άλλα σκυλάκια είναι πολύ φιλική. Δεν μου έχει τύχει ποτέ να αγριέψει με κάποιο άλλο και πάντα όταν δει κάποιο τρέχει προς το μέρος του να το γνωρίσει. Με τα μεγαλύτερα σκυλιά είναι πιο επιφυλακτική και τα πλησιάζει πιο προσεκτικά. Αν τύχει να της γαυγίσει κάποιο άλλο σκυλάκι, τότε ξαπλώνει κάτω και μένει εκεί, είναι σκυλί χωρίς “τσαμπουκά” και κάποιες φορές είναι φοβιτσιάρα, κάτι που στα μάτια μου την κάνει πολύ γλυκιά. Στις γατούλες πάντα γαυγίζει αλλά ποτέ δεν τις πλησιάζει... μάλλον το ένστικό της της λέει να μην το κάνει. Η βασική διατροφή της είναι η ξηρά τροφή και έτσι όπποτε δοκιμάσει κάτι άλλο, είναι πραγματικά χαρούμενη. Της είχα δώσει λουκάνικο για να την επιβραβεύσω όταν εκτελούσε κάποιες εντολές και μόλις το δοκίμασε άρχισε να κάνει όλα όσα της έχω μάθει χωρίς να προλαβαίνω να της τα ζητήσω. Τόσο πολύ ήθελε κι άλλο! Δεν είναι καθόλου επιλεκτική με το τι θα φάει και πολλές φορές απορώ που έχει πάντα όρεξη για κάθε είδους γεύση.
Οταν καταλαβαίνει ότι θα βγω από το σπίτι και δεν θα την πάρω μαζί μου, αναστατώνεται και κάνει μούτρα. Εχει μάθει όμως το πρόγραμμα της και ξέρει πότε είναι η δική της ώρα για την βόλτα της που τόσο αγαπάει. Επίσης, όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι μου, θέλει πολύ να χωθεί και εκείνη αλλά δεν την αφήνω ποτέ και έτσι κάθε φορά μού κάνει παράπονα. Κλαίει μέχρι που καταλαβαίνει ότι δεν θα αλλάξω γνώμη και ξαπλώνει στο χαλάκι της.
Από τη συμπεριφορά της έχω δει ότι κάποιες στιγμές νιώθει τόσο ανεξάρτητη, που την κάνει την βόλτα της χωρίς να κοιτάει που είμαι ή αν ακολουθώ. Αυτό είναι ένα από τα δυο πράγματα που θα ήθελα να αλλάξει. Μου έχει προκαλέσει πολύ άγχος μια φορά όταν απομακρύνθηκε από κοντά μου σε ένα πάρκο και έκανε μια ώρα περίπου να γυρίσει. Το δεύτερο, είναι η μανία της να τρώει ό,τι βρεθεί στο δρόμο της, όπως πατάτες, κόκκαλα και γενικά ό,τι τρώγεται και βρίσκεται στο δρόμο της. Με κάνει έξαλλη! Αν την έχω δεμένη μπορώ και την ελέγχω ώστε να αποφύγει τις “λιχουδιές”, αλλά όταν είναι ελεύθερη δεν μου δίνει καμία σημασία όταν πρόκειται για μεζέ... Αυτό είναι το μόνο πράγμα που με φοβίζει γιατί μπορεί να βρει και να φάει φόλα, αφού υπάρχουν και εκείνοι που δεν έχουν ίχνος ανθρωπιάς και χωρίς ενδοιασμούς βάζουν σε πάρκα και σε δρόμους δηλητήρια γιʼ αυτά τα πλάσματα.
Οι πιο όμορφες στιγμές
Τη Λίζα την ηρεμεί πάρα πολύ όταν κάθομαι στον καναπέ να έρχεται και να κουλουριάζεται δίπλα μου. Αυτό είναι κάτι που μου προκαλεί κι εμένα ηρεμία. Τα χάδια στην κοιλίτσα της την κάνουν να ξαπλώνει και να τα απολαμβάνει ανάσκελα. Πάντα αφού έχω περάσει ώρα δίνοντάς της χάδια, με γεμίζει με φιλιά! Είναι από τις πιο όμορφες στιγμές.
Γελάω πολύ μαζί της όταν πάνω στα παιχνίδια μας, τα αυτιά της γυρνάνε προς τα πίσω και στέκονται έτσι μέχρι να τα τινάξει. Αλλάζει τόσο πολύ η μουσούδα της που δεν κρατιέμαι. Είναι φορές που έχει τόση όρεξη για παιχνίδι, που τρέχει σαν τρελό πέρα-δώθε, χοροπηδάει και τινάζει τα ποδαράκια της άτσαλα, δεξιά και αριστερά. Οταν το κάνει αυτό, έτσι στα ξαφνικά, είναι τόσο αστεία που με πιάνουν τα γέλια και εκείνη σταματάει και με κοιτάει με απορία!
Μια ανεκτίμητη αγάπη
Τον πρώτο μήνα με την Λίζα στο σπίτι ήταν κάτι καινούργιο. Είχα ένα γλυκό ζωάκι να προσέχω. Οταν πέρασε λίγο ο καιρός και άρχισα να βλέπω τον χαρακτήρα της, ξεκίνησε ένα δυνατό δέσιμο μεταξύ μας, τόσο που σκέφτομαι ότι κάτι έλειπε από τη ζωή μου πριν. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα αποκτήσω τόσο έντονη σχέση με ένα σκυλί, αν και πάντα άκουγα γύρω μου τις πιο όμορφες ιστορίες για σχέσεις ζωής ανθρώπων και σκύλων. Οταν ήρθε η Λίζα στη ζωή μου, κατάλαβα τι όμορφα συναισθήματα σού προκαλεί το να δίνεις αγάπη σε ένα σκυλί όπως και το να βλέπεις στα μάτια του τη δική του αγάπη. Κάθε φορά που την κοιτάω κουνάει την ουρά της και έρχεται κοντά μου για χάδια και αγκαλιές. Ξέρει πόσο την αγαπώ και βλέπω και εγώ πόσο με αγαπάει. Υπάρχει κάτι διαφορετικό σε αυτήν τη μορφή αγάπης που την κάνει ανεκτίμητη.
