Βλέποντας από κοντά έναν παίκτη σαν τον Μπαρέζι ξαναγίνεσαι παιδί. Ο χρόνος γυρνά πίσω στην εποχή που ο ποδοσφαιριστής ήταν ακόμα αυθεντικός ήρωας. Και χωρίς την υπερπροβολή που συνοδεύει τώρα τους σύγχρονους «άσους» με γιγάντιες διαφημιστικές καμπάνιες, αλλά μέσω των …αυτοκόληττων για τα ποδοσφαιρικά άλμπουμ που συμπληρώναμε…

Όσο κι αν άλλαξε πάντως το ποδόσφαιρο στο πέρασμα των χρόνων, όσο κι αν η φυσική κατάσταση έφερε σε δεύτερη μοίρα την κλάση και το ταλέντο, η προσωπικότητα και η φινέτσα θα παραμείνει πάντα το «άλφα και το ωμέγα», και θα ξεχωρίζει πάντα τους «μεγάλους» απʼ το σωρό. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και οι …υπολογιστές δείχνουν ακόμα τον «invincibile» κορυφαίο ενώ η θέση του λίμπερο έχει …καταργηθεί.

Γκάλι, Τασσότι, Μαλντίνι, Μπαρέζι, Κοστακούρτα, Εβάνι, Ντοναντόνι, Ράικαρντ, Γκούλιτ, Βαν Μπάστεν, Μασσάρο. Η Μίλαν του Σάκι. Ίσως η τελευταία «επανάσταση» που συντελέστηκε στα ποδοσφαιρικά γήπεδα.