
Απ.: «Θεωρώ πως η πιο εντυπωσιακή ιστορία είναι αυτή μίας κοπέλας από την Αγγλία που ζει όμως για χρόνια στο Σαν Φραντζίσκο και είναι αρχιτέκτονας τοπίου. Αυτή η γυναίκα περιγράφει φανταστικά τα Μάταλα. Μιλάει για τις εμπειρίες της και για την πρώτη φορά που έφτασε στα Μάταλα με λεωφορείο, όπου το λεωφορείο δεν μπορούσε να προχωρήσει, γιατί το είχαν σταματήσει γουρούνια που έτρεχαν στο δρόμο. Μετά μιλά για τη ζωή στις σπηλιές, όπου ανακάλυψε με μια φίλη της κόκαλα ανθρώπων και δεν ήξεραν αν επρόκειτο για νεκρούς του Παγκοσμίου Πολέμου ή για Αρχαίους Έλληνες. Καθάρισε τη σπηλιά από τα κόκαλα κι έμεινε εκεί. Έλεγε μάλιστα πως έβλεπε για μέρες εφιάλτες. Το σημαντικό όμως σʼ αυτή την ιστορία είναι πως η συγκεκριμένη γυναίκα βρήκε την αγάπη στα Μάταλα.
Αγάπησε έναν Αμερικανό ζωγράφο που έφευγε όμως πολύ σύντομα και δεν μπορούσαν να ζήσουν τον έρωτα τους. Με αφορμή τη συνάντηση φέτος έγραψε στο παιδί εκείνο που είχε ερωτευτεί ως έφηβη, γιατί είχαν κρατήσει επαφές, που μένει τώρα στο Τέξας και του ζήτησε να κατέβουν μαζί ξανά στα Μάταλα.
Όμως εκείνος της απάντησε πως αν ποτέ επιστρέψει στα Μάταλα πιστεύει πως η συγκίνηση του θα είναι τέτοια που θα πεθάνει από χαρά, μόνο στη θέα των σπηλιών. Έτσι, θα έρθει για μία ακόμα φορά μόνη».

