“Διάβασα το ρεπορτάζ του εγκλήματος, που έγινε στα 1960, ερευνώντας τα αρχεία παλιών εφημερίδων. Καλογραμμένο, σε μια δημοσιογραφική ημιδημοτική διάλεκτο, με εκφράσεις και αλλόγλωσσα λεξίδια όπως: «Το θύμα είχεν εγκαταλείψει την συζυγικήν εστίαν και είχεν εγκατασταθεί εις ξενοδοχείον... Τελευταίως είχεν λάβη από το τμήμα Ηθών άδειαν αοιδού, με την ελπίδα ότι θα ηδύνατο να εύρη εργασίαν ως ντιζέζ εις κάποιο νυχτερινό κέντρο, διότι είχε καλή φωνή». Τα έντυπα ρεπορτάζ των εγκλημάτων εκείνη την εποχή αποτελούσαν τους προδρόμους των σημερινών τηλεοπτικών ρεπορτάζ μετά φόνου. Η εξής περιγραφή της παλιάς εφημερίδας, εάν μεταγλωττιστεί σε σημερινά τηλεοπτικά ελληνικά, μοιάζει με σπικάζ μεταμεσονύκτιας ρεπορταζιακής εκπομπής: «Μια γυναίκα νέα και εξαιρετικώς ωραία βρισκόταν ξαπλωμένη σʼ ένα κρεβάτι. Στο διπλανό κρεβάτι, κουβέρτες και μαξιλάρι ήσαν τυλιγμένα εις το επάνω μέρος και δέκα περίπου αποτσίγαρα ήσαν σβησμένα σʼ ένα σιδερένιο τραπεζάκι που βρισκόταν μεταξύ των δύο κρεβατιών. Επλησίασε τότε ο αστυνομικός την ξαπλωμένη γυναίκα η οποία ήταν καλά σκεπασμένη και έδινε την εντύπωση ότι κοιμότανε. Τράβηξε τα σκεπάσματα και είδε ότι ο λαιμός ήταν τυλιγμένος σφικτά με δύο πετσέτες του προσώπου, η δε γλώσσα της ήτο σφιγμένη ανάμεσα στα δόντια, ενώ δίπλα της ευρίσκοντο δύο μικρές λίμνες αίματος”.

Το σκηνικό της πόλης

“Οταν πρωτοδιάβασα το ρεπορτάζ του εγκλήματος, πήρα τους δρόμους. Πήγα κι είδα το ξενοδοχείο όπου έγινε ο φόνος. Στέκει ακόμα όρθιο και υποδέχεται άγνωστους μέσα του. Πήγα κι είδα το αστυνομικό τμήμα όπου πήγε και παραδόθηκε ο δράστης. Στέκει ακόμα όρθιο, μα κλειστό. Πήγα κι είδα την περιοχή όπου βρισκόταν η μοιραία υπόγεια ταβέρνα. Ο Κάτω Κόσμος. Γεμάτη με αλάνες που παριστάνουν το πάρκινγκ, και με σχολές τάεκβοντό. Όλα βρίσκονται στο κέντρο και στο σύνεγγυς απόκεντρο της πόλης. Δυο ώρες βόλτα με τα πόδια, όλο κι όλο το σκηνικό του φόνου. Με τον κόσμο να πορεύεται ανυποψίαστος μέσα του”.