Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Ο ένας είναι 33 ετών και θεωρείται από την Αστυνομία «σκληρός» και επικίνδυνος. Συνελήφθη πριν από μερικές ημέρες στη διάρκεια κινηματογραφικής επιχείρησης για τοκογλυφία και εκβίαση, ενώ στην πλάτη του «κουβαλάει» ξυλοδαρμούς ακόμα και σε βάρος αστυνομικού. Ο άλλος είναι 60 ετών. Άνεργος και απελπισμένος. Ευρισκόμενος σε κατάσταση απόγνωσης «λέρωσε» το ποινικό του μητρώο για 250 ευρώ, τόσο ήταν η λεία της ληστείας που διέπραξε σε βάρος υπαλλήλου ζαχαροπλαστείου. Ακόμα και οι αστυνομικοί τον λυπήθηκαν, αναγνωρίζοντας τη δεινή οικονομική του κατάσταση. Ούτε ευρώ στην τσέπη δεν είχε, πόσο μάλλον χρήματα για δικηγόρο.
Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους που συναντήθηκαν στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηρακλείου. Το συνεχές κλάμα του 60χρονου φέρεται να συγκίνησε τον 33χρονο που ζήτησε να μάθει την ιστορία του.
Τη συνέχεια μάς αποκαλύπτει ο ίδιος ο 60χρονος, ο οποίος μίλησε στην «Π» λίγες ώρες αφότου αφέθηκε ελεύθερος μετά την απολογία του ενώπιον στην ανακρίτρια.
Αναφέρεται σε εκείνον με λυγμούς. «Ο Θεός να τον έχει πάντα καλά. Αυτός ο άνθρωπος δεν με ήξερε και όμως θέλησε να με βοηθήσει. Έκλαιγα συνεχώς μέσα στα κρατητήρια. Κάποια στιγμή με ρώτησε: «Μα τι έχεις και κλαις έτσι;. Του είπα την ιστορία. Εκείνος χαμογέλασε και μου είπε να μην ανησυχώ. «Εγώ θα σου βάλω δικηγόρο και τα έξοδα δικά μου. Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά. Δεν ξέρω τι λέει η Αστυνομία. Για μένα αυτός ο νεαρός υπήρξε άγγελος».
Πράγματι κατόπιν πρωτοβουλίας του 33χρονου ανέλαβε την υπεράσπιση του 60χρονου ο δικηγόρος, Γιώργος Κοκοσάλης, ο οποίος τελικώς θέλησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς, αναγνωρίζοντας το δράμα του κατηγορούμενου.
Μετά την απολογία του, ο 60χρονος αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, δηλαδή της εμφάνισης κάθε μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα και της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα. Στο άκουσμα της απόφασης συγγενείς του 60χρονου ξέσπασαν σε κλάματα, εκφράζοντας θερμές ευχαριστίες προς όλους όσοι συμπαραστάθηκαν στον άνθρωπο τους.

«Θέλω να ζήσω αξιοπρεπώς»

Η περίπτωση του 60χρονου «λυγίζει» και τους πιο ψύχραιμους. Είναι εξαιρετικά θλιβερό να αντικρίζεις έναν άνθρωπο μεγάλης ηλικίας να κλαίει σαν μικρό παιδί.
«Θέλω να βρω το τηλέφωνο της κοπέλας (της υπαλλήλου του ζαχαροπλαστείου) και να της ζητήσω ταπεινά συγνώμη. Τι έφταιξε εκείνη για το δικό μου χάλι; Ζητώ πραγματικά να με συγχωρέσει».
Ήταν μαρμαράς, όμως είχε να δουλέψει τέσσερα χρόνια. «Αραιά και πού έκανα ένα μεροκάματο. Χρωστάω τα ενοίκια του σπιτιού, ακόμα και τη βενζίνη για το μηχανάκι. Η γυναίκα μου δεν εργάζεται γιατί είναι άρρωστη. Δεν έχω καν βιβλιάριο υγείας γιατί έχω 46 ένσημα. Μόνο για τα φάρμακα της θέλω 150 ευρώ το μήνα. Τα παιδιά μου δεν μπορούν να με βοηθήσουν γιατί είναι στην ανεργία. Ήμουν απελπισμένος. Χτύπησα πόρτες για δουλειά, δεν βρήκα όμως καμία ανταπόκριση. Παρακάλεσα αντιδημάρχους, βουλευτές, φορείς για δουλειά, ήταν όμως αρνητικοί.
Εκείνο το βράδυ ήμουν πραγματικά απελπισμένος. Η ψυχολογία μου ήταν άσχημη. Ήπια μία ρακή και ήταν σαν να είχα πιει δύο μπουκάλια. Πήρα το μηχανάκι και έκανα ό,τι έκανα» περιγράφει για το μοιραίο βράδυ.

«Μέτρησε τα λεφτά γιατί θα στα επιστρέψω»

Κληθείς να μας αφηγηθεί τη στιγμή της ληστείας, ξεσπά και πάλι σε λυγμούς.
«Δεν θυμάμαι και πολλά όπως ήμουν. Αν δεν κάνω λάθος, είπα στην κοπέλα: «Μην φοβάσαι, δεν θα σου κάνω ζημιά. Μέτρησε πόσα είναι τα λεφτά γιατί κάποια στιγμή θα στα επιστρέψω». Μετά δεν πήγα προς το μηχανάκι. Κινήθηκα πεζός και στα δέκα μέτρα, το μετάνιωσα και γύρισα να της δώσω τα λεφτά». Όπως λέει, ενήργησε έτσι μέσα στην απόγνωση του. «Εγώ παλεύω με τη συνείδηση μου. Θέλω να ζήσω αξιοπρεπώς. Δεν ζητάω ελεημοσύνη παρά μόνο δουλειά. Φανταστείτε ότι όταν με συνέλαβαν, είχα στην τσέπη μου μόνο 30 λεπτά. Όσο ήμουν στα κρατητήρια, μου έδωσαν έξι ευρώ. Δεν ήπια ούτε καφέ για να μην τα χαλάσω. Να τα δώσω στο σπίτι μου…”