“Γενικά ό,τι μπορεί να βάλει στο στόμα του είναι ικανός να το καταστρέψει, ιδίως κόλλες, πλαστικά όπως μπουκάλια και μαλακά όπως δέρμα και παπούτσια – ήδη μου έχει καταστρέψει ένα ζευγάρι παπούτσια, διάφορα χαρτιά, ευτυχώς ασήμαντα και ένα αρκουδάκι που του το χάρισε μια φίλη για να παίζει. Το αγαπημένο του παιχνίδι είναι παπούτσι-παιχνίδι για σκυλιά από αυτά που κάνουν θόρυβο. Όταν ήταν μικρός το δάγκωνε δειλά δειλά, τώρα που μεγάλωσε το δαγκώνει καλά κάνοντας θόρυβο με τον οποίο τρελαίνεται. Κυριολεκτικά δεν έχω καταλάβει γιατί αλλά μόλις το ακούει αρχίζει και κλαίει θα λέγαμε και μετά ουρλιάζει σαν λύκος. Φοβερή σκηνή να τον βλέπεις να αντιδρά για άγνωστο λόγο έτσι. Ποιος ξέρει τι του θυμίζει αυτός ο ήχος, δεν έχω ανακαλύψει ακόμα. Στην βόλτα του αρέσει να βρίσκει ξύλα, να τα κουβαλάει και όταν του τα πετάς να τρέχει να τα πιάσει. Όπως βέβαια με την μπάλα και τα κουκουνάρια, όσο βέβαια δεν υπάρχουν μεγαλύτερα σκυλιά τριγύρω και τον προλαβαίνουν αν και δεν παραιτείται να προσπαθεί.

Στο φαγητό δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα. Βρήκα μια ξηρή τροφή που φαίνεται να του αρέσει και να την τρώει ευχάριστα. Όμως… όταν καμιά φορά τελειώνει η τροφή και του φέρνω κάτι απέξω τότε γίνεται πολύ λαίμαργος. Συγκεκριμένα μια μέρα του αγόρασα και για τους δυο μας μερίδα γύρο. Πριν προλάβω να αρχίσω να τρώω εγώ αυτός την είχε εξαφανίσει και ήθελε κι άλλο…”