Παρατημένο σε μια κούτα στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, βρήκε τον Λίο ο φοιτητής του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών Νηρέας Τζωρακάκης, ο οποίος τον υιοθέτησε και, όπως λέει, δεν το μετάνιωσε ποτέ...

Σε μια κούτα δίπλα σʼ ένα κάδο απορριμμάτων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, βρέθηκε παρατημένος μαζί με 3 ακόμη κουτάβια ο Λίο, ο σκύλος που υιοθέτησε ο Νηρέας Τζωρακάκης, φοιτητής στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών, ο οποίος μας γράφει την ιστορία του.

Οπως σημειώνει ο Νηρέας, ο νέος του φίλος τον έχει κάνει πιο υπεύθυνο άνθρωπο και μαζί με το σκύλο του, εκπαιδεύει και τον εαυτό του!

“Μια μέρα ανέβηκα στο Πανεπιστήμιο και περνώντας από την είσοδο είδα κάποια παιδιά να κοιτάνε μέσα σε μια κούτα. Λέω κουτάβια θα είναι κάποιος τα παράτησε και δεν έδωσα παραπάνω σημασία. Αργότερα όταν είχα τελειώσει από ένα μάθημα πάω προς την έξοδο και βλέπω την ίδια κούτα εκεί μπροστά. Κοίταξα μέσα και είδα 4 πανέμορφα κουταβάκια. Ήταν και ένας συμφοιτητής μου εκεί ο οποίος μου είπε, πως η κούτα αυτή βρέθηκε δίπλα στον σκουπιδοτενεκέ…

Τα έχασα. Τι απάνθρωπος κόσμος υπάρχει. Επειδή προφανώς η σκυλίτσα κάποιου είχε μείνει έγκυος από αρσενικό διαφορετικής ράτσας, τα κουτάβια δεν του έκαναν, δεν ήταν «καθαρόαιμα», και του ήταν «άχρηστα»… στα σκουπίδια λοιπόν.... Σκέψου τώρα να είσαι δύο το πολύ εβδομάδων μωρό και να σε παρατούσαν μέσα σε μία κούτα… Το πρόβλημα σήμερα με τον άνθρωπο είναι ο εγωκεντρισμός και η απληστία του, η αγένεια του σε σχέση με τη φύση αλλά και με την δική του φύση ως άνθρωπος!

Τα βγάλαμε λοιπόν όλα έξω. Φαίνονταν πεινασμένα οπότε τους βάλαμε λίγο γάλα να πιουν. Έπιναν, έπιναν… ασταμάτητα. Κάποια στιγμή ήρθαν και άλλα σκυλιά να τα υποδεχτούν. Μεγάλα ήταν αυτά δεν τα πείραζαν. Κάποια στιγμή έτσι όπως το ένα μύριζε τα μικρά, βλέπω ένα μικρό και σηκώνει τα πόδια του στη μουσούδα του μεγάλου και του γαύγισε κιόλας. Πω πω λέω αυτό είναι σκυλί, τολμηρό και ενεργητικό. Ήταν βέβαια το πιο άσχημο από όλα, όμως το συμπάθησα με αυτή του την κίνηση. Οπότε σκέφτηκα: «Εσένα θα σε πάρω μαζί μου στις επόμενες μέρες, ας με δυσκολέψεις όσο μεγαλώνεις θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου να μεγαλώσεις σωστά και όχι σαν αδέσποτο». Έτσι τα βάλαμε όλα μαζί σε ένα ασφαλές σημείο κάτω από ένα περιφραγμένο δέντρο έξω από το κυλικείο του Πανεπιστημίου. Για τις επόμενες 2 μέρες ανέλαβα να τους δίνω λίγο γάλα και ότι μπορούσαν να μασουλήσουν και στις 27 του Οκτώβρη τον υιοθέτησα.



Είναι τολμηρός και κοινωνικός

“Το όνομα του είναι Λίο. Τα χρώματα του μου έφεραν την εικόνα ενός λύκου και ενός λιονταριού. Leo όπως στην αστρολογία το ζώδιο Λέων. Δεν το σκέφτηκα πολύ, έτσι απλά… Λίο. Είναι πολύ πιστός και εκφραστικός. Αν και μικρός ακόμα, δείχνει ότι θα είναι αρκετά υπάκουος. Όπως κάθε σκυλί όταν του φέρεσαι σωστά δείχνει πολλή αφοσίωση. Είναι αρκετά κοινωνικός και τολμηρός με τα υπόλοιπα σκυλιά και δεν φοβάται να παίζει με μερικά που μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτόν. Με τους ανθρώπους είναι επίσης κοινωνικός και εκφραστικός, πολλές φορές όμως γίνεται πολύ αφελής σε σημείο, που όταν δει κάποιον από πολύ μακριά να περπατάει θα τρέξει κοντά του. Έτσι αναγκάζομαι να του φωνάζω συχνά για να μην το κάνει, βέβαια μου δίνει σημασία οπότε να τρέχω να τον μαζέψω… Είναι αρκετά περίεργος με ό,τι υπάρχει γύρω του, οπότε έχει την τάση να ανεβαίνει στο τραπέζι και το κομοδίνο και να δαγκώνει ό,τι βρει.





Τρελαίνεται για βόλτες

“Το τελευταίο διάστημα, λόγω και του μικρού χώρου που έχω, τον απομονώνω στην κουζίνα για να περιορίσω τις ακαθαρσίες του. Για λίγες μόνο μέρες τα έκανε όλα εκεί όταν δεν προλάβαινα να τον βγάζω για βόλτα. Μετά όμως άρχισε να μαθαίνει να τα κρατάει και μέχρι τώρα έφτασε το ρεκόρ των 24ων ωρών (έπρεπε να λείψω από το σπίτι λόγω απροόπτου). Οπότε γίνομαι πλέον έξαλλος όταν, ενώ έχει κάνει τέτοιο κατόρθωμα, αν αργήσω μια ώρα παραπάνω από αυτήν που έχω προγραμματίσει θα μου έχει «δωράκια»… Δεν τον κτυπάω όμως ποτέ, μόνο του θυμώνω και με την στάση του φαίνεται να καταλαβαίνει και το γιατί. Όταν όμως καταλάβει ότι θέλω να τον βγάλω βόλτα πιάνοντας το λουρί του, είναι μες την τρελή χαρά. Μετά όταν τρέξει αρκετά παίζοντας με τα άλλα σκυλιά της παρέας ή μόνος του με κανένα μπαλάκι ή κλαδί και επιστρέψουμε σπίτι για να πιει νερό και να φάει, είναι πιο ήρεμος και έτοιμος για ξάπλα”.



“Μαζί του εκπαιδεύω και τον εαυτό μου”

“Μόνο και μόνο που θα ανέβει με τα ποδαράκια του πάνω μου για βόλτα, τον χαϊδέψω και τον κοιτάξω σε αυτά τα όμορφα και εκφραστικά του μάτια τα ξεχνώ όλα. Μέσα από την προσπάθεια μου να τον μεγαλώσω και να τον εκπαιδεύσω παρατήρησα ότι άρχισα να εκπαιδεύω παράλληλα και μένα, προσπαθώντας να βρω τρόπους να του μάθω κάποια βασικά πράγματα. Να είμαι πιο υπεύθυνος για να τον προστατέψω και να φροντίσω να ζήσει ευτυχισμένος. Να πειθαρχήσω τηρώντας την ώρα που πρέπει να ξυπνάω κάθε πρωί (στις 8) για να βγούμε βόλτα. Είναι η καλύτερη συντροφιά και δεν μετανιώνω ποτέ για την απόφαση και επιλογή μου να τον γλυτώσω από το αβέβαιο μέλλον ενός αδέσποτου”.