«Οι φοιτητές αναγκάζονται να κλέβουν σύριγγες από διπλανές κλινικές γιατί δεν έχουν υλικά εκεί που κάνουν άσκηση ή κουβαλάνε από το σπίτι τους σεντόνια και μαξιλάρια για να κοιμηθούν στο νοσοκομείο γιατί δεν υπάρχουν», περιγράφει η τριτοετής φοιτήτρια, Πόπη Διακάκη.
«Όταν ως φοιτητής βλέπεις ότι ο εργασιακός χώρος στον οποίο θα κληθείς να δουλέψεις βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση και ταυτόχρονα ο υπουργός ψηφίζει ένα νομοσχέδιο με περικοπές στο ΕΣΥ- μιλάμε για την απόλυτη διάλυση αυτού που είχαμε στο μυαλό μας ως δημόσιο νοσοκομείο με τις ήδη ελλείψεις του- νομίζω ότι έχεις το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς», τονίζει.
Καταγγέλλει πως κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας, οι αστυνομικές δυνάμεις αντιμετώπισαν τους φοιτητές σαν επικίνδυνα στοιχεία ενώ το κλίμα που επικρατούσε δε θύμιζε Δημοκρατία, πόσο μάλλον διάλογο.
“Αδικο”
«Η υγεία θεωρείται δημόσιο αγαθό και θεωρώ άδικο να πληρώνει κάποιος επιπλέον χρήματα για μια επίσκεψη ή ένα επείγον περιστατικό που, ειδικά το βράδυ, δεν ξέρεις τι κατάσταση θα επικρατεί στο νοσοκομείο που το λειτουργούν ουσιαστικά οι ειδικευόμενοι», αναφέρει ο Παναγιώτης Ιωαννίδης, ο οποίος φοιτά στο δεύτερο έτος.
Προσθέτει, επίσης, πως «κάποια νοσοκομεία κλείνουν ενώ θα έπρεπε να λειτουργούν, υπάρχουν περιστατικά, τα οποία είναι δυνατόν να βοηθηθούν, είναι απλές περιπτώσεις, αλλά δεν υπάρχει είτε εξειδικευμένο προσωπικό ούτε οι υποδομές...».
Ανήσυχος εμφανίζεται και για το ύψος των μισθών των ιατρών, καθώς θεωρεί πως όταν ολοκληρώσει τις σπουδές του θα έχουν συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο.

