«Eν πρώτοις, το λεγόμενο «ψηφιακό φροντιστήριο» δεν είναι μια κίνηση κακή, με την έννοια ότι συμβάλλει με το αναρτημένο υλικό του στις γνωστικές αναζητήσεις των μαθητών. Μπορεί λοιπόν να λειτουργήσει ως ένα χρήσιμο εργαλείο.

Μέχρι εκεί», αναφέρει η πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ηρακλείου, κ. Μαρία Παναγιωτάκη. Προσθέτει πως τα παιδιά σήμερα γνωρίζουν πώς μπορούν να αντλήσουν ενισχυτικό υλικό από το διαδίκτυο το οποίο έχουν αναρτήσει σε αρκετές αξιόλογες ιστοσελίδες και blogs πολλοί εκπαιδευτικοί.

Το κάνουν ήδη, εδώ και χρόνια. Και στα σχολεία, οι καθηγητές τους, τους δίνουν υποστηρικτικό υλικό και τους παραπέμπουν σε αξιόλογες πηγές. Επομένως, η διαδικασία είναι γνωστή, δεν πρόκειται για μια εξαιρετικά καινοτόμα δράση.

«Μια υπογράμμιση χρειάζεται να γίνει σχετικά με τη «φιλοσοφία» του όλου εγχειρήματος. Να κατασκευάζουμε «δεκανίκια» για το σχολείο, παρουσιάζοντάς τα ως ωφέλιμες, παιδοκεντρικές πρωτοβουλίες, ή να συγκεντρωθούμε στο ζητούμενο, που είναι ένα σχολείο ουσίας και ποιότητας τόσο ως προς τις παρεχόμενες σπουδές όσο και ως προς τις διαδικασίες και τους μηχανισμούς του;

Νιώθω δηλαδή πως ξανά ξεφεύγουμε με τακτικές «πυροτεχνήματος» για να μην αντιμετωπίσουμε το ζήτημα στην καρδιά του», τονίζει. Επιπλέον, όπως λέει, το ψηφιακό φροντιστήριο θαʼλεγε κανείς ότι παρέχει κι ένα άλλοθι στο υπουργείο που πέταξε στον κάλαθο έναν επιτυχημένο θεσμό, πολύ σημαντικό για τους μαθητές με οικονομικές δυσκολίες και περιορισμένες ευκαιρίες, την πρόσθετη διδακτική στήριξη. «Και να καταλήξω στο αυτονόητο, στο πολύτιμο και ακριβό κομμάτι της σχέσης μαθητή-καθηγητή που δεν αντικαθίσταται από καμιά οθόνη –όπως και όλες οι ανθρώπινες σχέσεις παρεμπιπτόντως- και που είναι θεμελιώδες για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του μαθητή αλλά και για τη γνωστική του εξέλιξη.

Λησμονούμε το πρώτιστο, ξεχνάμε εκείνο που οι σύγχρονες εκπαιδευτικές πολιτικές και οι παιδαγωγικές προσεγγίσεις προτάσσουν: το σχετίζεσθαι που αναπτύσσει και εμπλουτίζει το συναίσθημα και το μυαλό. Αυτό κι αν είναι ζήτημα παιδείας...», καταλήγει.