Στην μονογραφία της Κατίνας Σηφακάκη, που έγραψε ο δημοσιογράφος Μανόλης Παντικάκης με τον τίτλο “Το Κατινάκι, η μαμή η Αμαζόνα της Αντίστασης και της εξορίας”, ο γνωστός ηθοποιός Στέφανος Ληναίος στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου γράφει ανάμεσα στʼ άλλα: “Η πολλαπλή, ματωμένη παραδειγματική ζωή και η αδιάκοπη, μαχητική δραστηριόττητα της πάντα γελαστής και πάντα ακούραστης πολυαγαπημένης μας “Αμαζόνας της Αντίστασης” Κατίνας Σηφακάκη δεν είναι προσωπική, δεν είναι μοναδική... Αντιπροσωπεύει αμέτρητες ζωές και αμέτρητα παραδείγματα μιας γενιάς ολόκληρης... Εκείνης της πολύπαθης γενιάς που με καμάρι δηλώνουμε ότι ανήκουμε όλοι εμείς... Της γενιάς που γνώρισε δύο δικτατορίες, έναν παγκόσμιο πόλεμο, έναν εμφύλιο πόλεμο, αμέτρητες φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια και εκτελέσεις, χωρίς ποτέ να πάψουμε να πολεμάμε και να ελπίζουμε, να γκρεμίζουμε και να χτίζουμε.. Να πεθαίνουμε και να ξαναγεννιόμαστε...”.
Η στάση ζωής της... έφηβης των 95 χρόνων στους σκληρούς μνημονιακούς καιρούς που ζούμε, διδάσκει και αφιερώνεται στη γυναίκα που αγωνίζεται για να επιβιώσει σε χαλεπούς καιρούς, στη γυναίκα που ονειρεύεται την ανατολή ενός κόσμου έντιμου, λεύτερου, πανανθρώπινου, στη γυναίκα που υμνεί τη ζωή και τις αξίες της. Κι αυτή η διδαχή ξεκινά από τον πόλεμο του ʽ40, ύστερα στους αγώνες απέναντι στο χιτλερικό φασισμό και στη συνέχεια στη μαύρη περίοδο του καθοδηγούμενου εμφυλίου και στις ξέρες των νησιών του Αιγαίου, που άντεξε να νικήσει. Οταν, μετά από επτά χρόνια εξορίας επανήλθε, βούτηξε στη λαίλαπα της βιοπάλης και τις τελευταίες δεκαετίες συμμετέχει ενεργά στις πανευρωπαϊκές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις και συνεχίζει να ονειρεύεται μαζί με τους νέους ένα κόσμο ειρηνικό που τον πρώτο και τελευταίο λόγο θα έχει ο άνθρωπος...

