Η σκηνοθεσία, η μετάφραση και η δραματουργική επεξεργασία είναι του Γιάννη Ιορδανίδη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Λυντζέρη, οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη. Mουσική επιμέλεια-βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Νταβρής.

Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Ζαχαρίας Ρόχας (Γκούσταβ), Αγάπη Μανουρά (Θέκλα), Μιχάλης Μαρκάτης (Άντολφ).

Πρόκειται για μια «τραγική κωμωδία», όπως χαρακτηρίζει το έργο ο ίδιος ο συγγραφέας, που έχει για κεντρικό θέμα τις σχέσεις και τις συγκρούσεις των δύο φύλων που στοίχειωσαν σχεδόν όλη του τη δραματουργία αλλά και τη ζωή του.

«Οι Δανειστές», γραμμένοι το 1888 - την ίδια χρονιά που ο Στρίντμπεργκ έγραψε το «Δεσποινίς Τζούλια» και έναν χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό «Η Απολογία Ενός Τρελού»- ήταν το αγαπημένο του έργο. Ο ίδιος σημειώνει: «Οι Δανειστές είναι το πιο ώριμο έργο μου και πέρα για πέρα μοντέρνο, ανθρώπινο, συναρπαστικό... Τα τρία πρόσωπα είναι ελκυστικά και έχουν αμείωτο ενδιαφέρον απʼ την αρχή ως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό αφού μιλάει για τη σύγκρουση του άνδρα με τη γυναίκα, επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δύο φύλων πέρα από συμβατικότητες».

Δύο άντρες, ένας καθηγητής νεκρών γλωσσών, ο Γκούσταβ, κι ένας καλλιτέχνης, ο Άντολφ γνωρίζονται σʼ ένα ξενοδοχείο ενός παραθαλάσσιου θέρετρου. Ο Άντολφ, θεωρώντας τον Γκούσταβ έμπιστο, αρχίζει να του μιλάει ανοιχτά για τη γυναίκα του, τη Θέκλα. Η συζήτηση γρήγορα φτάνει σʼ ένα σχέδιο που θα μπει αμέσως σʼ εφαρμογή. Ο Άντολφ θʽ αλλάξει συμπεριφορά απέναντι στη γυναίκα του, σε μια προσπάθειά του να της επιβληθεί, ενώ ο Γκούσταβ θα κρυφακούει. Όταν αργότερα ο Γκούσταβ θα εμφανιστεί στην Θέκλα, ο Άντολφ θα είναι εκείνος που θα κρυφακούει.

Στόχος του Γκούσταβ είναι να παρασύρει τον Άντολφ στην αμφιβολία για την πίστη της γυναίκας του. Ποιος όμως είναι πραγματικά αυτός ο καθηγητής που ταξιδεύει με ψευδώνυμο και μπαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι;

Σʼ αυτό το σκληρό παιχνίδι εξουσίας τα τρία πρόσωπα εκδικούνται, εξομολογούνται, έρχονται αντιμέτωπα με το παρελθόν και τα “ανεξόφλητα” χρέη τους. Αλλάζουν συνεχώς ρόλους παίζοντας πότε το θύμα και πότε το θύτη μέσα σε κωμικοτραγικές καταστάσεις.

Οι μάσκες όμως κάποια στιγμή πέφτουν και οι χαρακτήρες φτάνοντας στα άκρα, προχωρούν πια σε μια κατά μέτωπο σύγκρουση μέσα σʼ ένα βίαιο και δίχως διέξοδο σχήμα, το “τρίγωνο”.

Ένα πολύ σύγχρονο έργο μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά.