Δεν συνάντησαν κάποιο πρόβλημα ούτε κινδύνευσε η σωματική ακεραιότητα των Ελλήνων που μίλησαν στην «Π», οι οποίοι βρίσκονταν τους τελευταίους μήνες σε πόλεις της Λιβύης και χθες επέστρεψαν στην πατρίδα.

Ο κ. Γιώργος Κουμεντάκος από την Αθήνα βρισκόταν τους τελευταίους πέντε μήνες στην αφρικανική χώρα. «Είμαι σιδεράς και πήγα εκεί για δουλειά. Στην αρχή όλα ήταν ρόδινα.

Μετά ορισμένοι άρχισαν να ζητούν ελευθερία, γιατί δεν είχαν. Μπορώ να πω ότι ήταν δικαιολογημένο αυτό που έκαναν. Το καθεστώς του Καντάφι δεν ήθελε ο κόσμος να είναι ελεύθερος»

Ο κ. Κουμεντάκος εργαζόταν κι έμενε σε μία περιοχή που βρίσκεται 200 χλμ από τη Βεγγάζη. «Είναι η περιοχή όπου έγιναν πολλά επεισόδια.

Εμείς όμως δεν κινδυνεύσαμε, γιατί είμαστε φίλοι με τους ντόπιους. Αυτοί μας έσωσαν, τους είχαμε εμπιστοσύνη και μας συνόδευαν στα ψώνια και γενικότερα μας βοήθησαν»

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο λαός της Λιβύης ήταν εξοργισμένος και ήθελε την ελευθερία του. «Κάποιοι από αυτούς οπλοφορούσαν και θα μπορούσαν να είχαν στραφεί κι εναντίον μας. Γι αυτό το λόγο αποφάσισα να γυρίσω πίσω, διότι δεν υπήρχε αστυνομία, επικρατούσε μία γενικευμένη αναρχία» τόνισε.

Από την πλευρά του ο κ. Κυριάκος Κοραβός τόνισε μιλώντας στους δημοσιογράφους ότι υπήρξαν πολλοί σκοτωμοί από την ημέρα που ξέσπασαν οι ταραχές.

«Εμείς σαν έλληνες στην περιοχή που ήμασταν, αν και βρισκόμασταν στο κέντρο των βιαιοτήτων και των γεγονότων, ήμασταν ιδιαίτερα ασφαλείς».

Οχτώ μήνες ζούσε κι εργαζόταν σε κατασκευαστική εταιρεία στη Λιβύη ο κ. Γιάννης Φιλιπής από την Αθήνα. Όπως τόνισε ο ίδιος έφυγε γιατί έβλεπε τις ταραχές να γενικεύονται μέρα με την ημέρα. «Έβλεπα το ποτάμι να έρχεται και δεν ήθελα να με παρασύρει» σχολίασε χαρακτηριστικά.

Ο πολιτικός μηχανικός Σταύρος Παντελίδης τον τελευταίο ένα χρόνο εργαζόταν ανατολικά της Βεγγάζης. Σύμφωνα με τις επισημάνσεις του ίδιου, δεν υπήρξε κάποιος κίνδυνος, απλώς αποφάσισε να φύγει μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση.

«Το προξενείο της Ελλάδας συνεννοήθηκε με το προξενείο της Σουηδίας που μπορούσε να μας αντιπροσωπεύσει και μας έστειλαν πίσω μέσω Βεγγάζης.

Υπήρχε τρόπος διαφυγής και από την Αίγυπτο, αλλά θα έπρεπε να ακολουθήσουμε άλλο δρομολόγιο. Εμείς περάσαμε από ελεγχόμενες περιοχές και μπλόκα και είχαμε την καλύτερη συμπεριφορά από τους ντόπιους, ενώ δε διατρέξαμε κανένα κίνδυνο»

Πάντως στη συντριπτική πλειοψηφία τους, οι Έλληνες υπήκοοι που εργάζονταν σε κατασκευαστικές εταιρείες είπαν ότι όλες οι διαδικασίες για να φύγουν από τη Βεγγάζη κινήθηκαν με τη βοήθεια της ελληνικής παροικίας και μέσω της πρεσβείας της Σουηδίας και όχι της Ελλάδας.

Αρκετοί Έλληνες όπως λένε οι πληροφορίες δεν μπορούσαν να έρθουν σε επαφή με την πρεσβεία της Ελλάδας στη χώρα.

Η 24χρονη Κινέζα Jill Wang από την κεντρική πόλη της Xian εργαζόταν στη Λιβύη ως μεταφράστρια σε μία κατασκευαστική εταιρεία κοντά στο Benghazi.

Εκεί εργάζονταν περίπου 2500 Κινέζοι σε κατασκευαστικές μελέτες σπιτιών.

«Εμείς δεν βγαίναμε έξω από τον καταυλισμό, αλλά άλλοι που βγήκαν ληστεύτηκαν από συμμορίες και κάποιοι άλλοι τραυματιστήκαν.

Ήμασταν πολύ τρομαγμένοι και φοβισμένοι ότι κάτι χειρότερο θα συνέβαινε. Έχουν μείνει ακόμα 2.000 Κινέζοι στην περιοχή Benghazi. Η κυβέρνηση μας θα στείλει πλοία για να τους φέρει πίσω» είπε