
Ο Μιχαήλ Περάκης γεννήθηκε στις Κάτω Ασίτες γύρω στα 1850 και πέθανε στο Ηράκλειο το 1935. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μανιουδάκη, επίσης από τις Κάτω Ασίτες, με την οποία απέκτησε 7 παιδιά. Ήταν ο γραμματισμένος επαναστάτης, που έδρασε και ως πολιτικός, καθώς εκπροσώπησε την επαρχία του στις Γενικές Συνελεύσεις λίγο πριν το τέλος της τουρκοκρατίας. Οι νεώτερες γενιές της οικογένειας θυμούνται τους παλιότερους να τους δείχνουν τους τόπους που έδωσε τις μάχες ο Μιχ. Περάκης, στο Μαλεβίζι, το Τέμενος, αλλά ακόμη και στην Επισκοπή Πεδιάδος όπου υπήρχε οικογενειακή περιουσία.
Ήταν δάσκαλος στο επάγγελμα, ένας από τους πραγματικά μορφωμένους Κρήτες εκείνη τη σκληρή εποχή. Όπως λέει ο εγγονός του, πρώην υπουργός, Φοίβος Ιωαννίδης που μας παρέδωσε τα ντοκουμέντα τα οποία παρουσιάζουμε, η μητέρα του Αριστέα, κόρη του Μ. Περάκη, του έλεγε πως ήξερε τόσο καλά τα αρχαία ελληνικά ώστε τα μιλούσε όπως την καθημερινή του γλώσσα!
Ακριβώς επειδή ήξερε γράμματα, στη διάρκεια της Κρητικής Πολιτείας διορίστηκε στο τελωνείο του Ηρακλείου, απʼ όπου όμως απολύθηκε αργότερα διωγμένος από τους Λαϊκούς της εποχής, καθώς ήταν από την πρώτη ομάδα των Βενιζελικών του Ηρακλείου. Μάλιστα στα πρώτα χρόνια της Κρητικής Πολιτείας, όταν οι Άγγλοι είχαν ουσιαστικά τη στρατιωτική κατοχή του τμήματος Ηρακλείου, κατηγορήθηκε από κάποιο οπαδό των Λαϊκών ότι υπερασπιζόταν τον Βενιζέλο, σε μια έντονη συζήτηση σε καφενείο. Θα πρέπει να ήταν λίγο μετά τη διαφωνία του μετέπειτα πρωθυπουργού της Ελλάδας με τον πρίγκιπα Γεώργιο, που οδήγησε στην εκδίωξη του Βενιζέλου από τη θέση του συμβούλου (υπουργού) το 1901. Το ίδιο βράδυ του επεισοδίου, αγγλικό απόσπασμα εισέβαλε στο σπίτι του, στην οδό 1770, στο Ηράκλειο, όπου βρήκε τον ίδιο μαζί με τη γυναίκα του και τα 7 παιδιά τους να τρώνε. Όταν διαπίστωσαν ότι δεν είχαν να κάνουν με κάποιο… κακούργο, αλλά μʼ ένα σοβαρό οικογενειάρχη, του ζήτησαν συγγνώμη κι αποχώρησαν. Το περιστατικό αυτό μάλιστα αναφέρει η συγγραφέας, επίσης εγγονή του, Αλίκη Παλίδου, στο βιβλίο της «Η Κρήτη από τις αρχές του 20ου αιώνα στην γερμανική κατοχή».
Όταν απολύθηκε από το τελωνείο, λόγω των πολιτικών του φρονημάτων, άνοιξε μπακάλικο με τη βοήθεια πολλών οπαδών του Βενιζέλου στο Ηράκλειο. Με την εργασία του αυτή κατάφερε να μεγαλώσει τα παιδιά του.
Τα πράγματα όμως ήταν και πάλι δύσκολα. Αργότερα η κόρη του Αριστέα τον ρώτησε γιατί δεν έκανε αίτηση ώστε να πάρει τη σύνταξη που δικαιούταν ως αγωνιστής των κρητικών αγώνων, όπως έκαναν, δηλαδή, πολλοί συναγωνιστές του, και να βελτιώσει έτσι τα οικονομικά της οικογένειας. Εκείνος τότε απάντησε με περηφάνια: «Εγώ παιδί μου δεν αγωνίστηκα για την ελευθερία της Κρήτης για να την εξαργυρώσω με λεφτά»!
Στη συνέχεια παρουσιάζουμε μερικά από τα έγγραφα που σχετίζονται με τη δράση του αγωνιστή της κρητικής ελευθερίας. Τόσο τα έγγραφα αυτά όσο και η φωτογραφία του Μιχ. Περάκη ανήκουν στη συλλογή του κ. Φοίβου Ιωαννίδη.

