Η φούστα...
“Η Τζουντ Σισέ, είχε προειδοποιήσει. «Η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη γιʼ αυτό που θα φορέσει ο Τζιμπρίλ», είχε γράψει στο twitter. Και όντως, αποδείχθηκε ότι μεγάλο μέρος του δημόσιου λόγου αναλώθηκε στη σημειολογία των ενδυματολογικών επιλογών του Τζιµπρίλ Σισέ. Εγινε μέχρι και πρωτοσέλιδο σε αθλητικές εφημερίδες – πρόσχημα για να ανεβούν οι τόνοι ενόψει του ματς Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού το επόμενο Σάββατο στο «Γ. Καραϊσκάκης».
Βεβαίως, ο Σισέ είναι σταρ του θεάματος. Και ως σταρ διεκδικεί το δικαίωμα στην εκκεντρικότητα, στον εντυπωσιασμό, στην ανανέωση του ενδιαφέροντος του κοινού του.
Θα αναρωτηθείτε: Τι σημασία έχει η αμφίεση, όσο εκκεντρική και αν είναι, ενός ποδοσφαιριστή για ένα ματς, ακόμη και αν το ματς είναι η παραδοσιακή αναμέτρηση των δύο αιωνίων αντιπάλων; Εχει και παραέχει όταν αίφνης, όπως έλεγαν παλιά οι κινηματογραφικοί κριτικοί, η φόρμα ορίζει το περιεχόμενο. Και για τους σημειολόγους του ποδοσφαίρου, η φούστα είναι αφορμή να ξυπνήσει ο σεξιστικός τρόπος της σύγχρονης «φίλαθλης» κουλτούρας. Αλλωστε, το πρωτοσέλιδο της κόκκινης εφημερίδας ήδη έγινε σύνθημα: «Βάλε το μαύρο το φουστάνι / και έλα στο λιμάνι κ.λπ.». Η επικράτηση, στην οπαδική γλώσσα, ισοδυναμεί με βιασμό. Η ίδια γλώσσα µε τα ίδια ακριβώς κλισέ χρησιμοποιείται και από τον αντίπαλο. Η διαφορά είναι, και εδώ, σημειολογικής τάξης – η σημειολογία είναι η καινούργια κατάκτηση όλου του φίλαθλου κόσμου. Γιατί τη φοράμε τη φούστα; Θυμηθείτε το σύνθημα του Πανευρωπαϊκού Κυπέλλου του 2004: «Είναι βαριά η φούστα του τσολιά». Οι υπαινιγμοί, οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις γύρω από μια λίμπιντο που χρειάζεται επειγόντως ξόδεμα κινούνται στα ίδια, με μικρές παραλλαγές.
Εξαρτάται πάντοτε από την οπαδική οπτική γωνία”.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ
ΤΑ ΝΕΑ

