Ένα συνονθύλευμα σκέψεων που αφορούν στη χώρα μας, τον κόσμο, όπου ζούμε, τις κοινωνίες αποτελεί το ποίημα «Η άλωση» του Δημήτρη Μακράκη, ο οποίος υπογράφει με το όνομα «Φοίνιξ». «Βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί, σιγά- σιγά συσσωρεύσεις σκέψεις, το θυμό σου, την απογοήτευσή σου για αυτό το οποίο βλέπεις, το πώς το βιώνεις... Κάποια στιγμή, όταν γεμίσεις, το βγάζεις και γράφεις για αυτό», περιγράφει. Το ποίημα αναφέρεται στη χώρα μας και την δύσκολη οικονομική κατάστασή της, μιλά για τους κοινωνικούς αγώνες, τι σημαίνει να είναι κανείς από τη μία και από την απέναντι πλευρά, για το πώς ζουν οι άνθρωποι υπό τις παρούσες συνθήκες, την αστυνομία...
Στην ερώτηση αν οι νέοι ασχολούνται με το τι συμβαίνει γύρω μας, ο Δημήτρης απαντά «έχει διαφορά το αν τους επηρεάζει και το αν ασχολούνται. Σαφώς τους επηρεάζει, όλους μας επηρεάζει το τι συμβαίνει. Αν ασχολούνται, δεν είμαι σίγουρος. Οι νέοι δεν είναι αδιάφοροι για αυτά που συμβαίνουν ,μάλλον έχουν μια λανθασμένη κατεύθυνση στο πώς θα πετύχουν αυτό που θέλουν. Δε συμφωνώ ότι είναι η γενιά του καφέ και απλώς αμπελοφιλοσοφεί και αν συμβαίνει αυτό πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια στους γονείς μας και τους γονείς των γονιών μας, διότι αυτοί διαμορφώνουν τη νέα γενιά. Αυτό που συνέβη είναι ότι κάποιοι τους στέρησαν τον τρόπο να διεκδικήσουν και τους έφεραν σε μια δύσκολη θέση».

