Ο Μανόλης Δοριάκης, στον πρόλογο του βιβλίου του θυμάται:

“Η αυτοπεποίθηση και οι προσδοκίες σιγά - σιγά χάνονται. Η υπέρταση, η επινεφρίτιδα, η καρδιά και η αδυναμία των κινήσεών μου δεν αφήνουν περιθώρια στις συναισθηματικές μου αντιδράσεις να καλυτερέψουν την ηλικία μου και οι αναμνήσεις ξαναζωντανεύουν στη θύμησή μου.

Γέρασα και σωματικά και πνευματικά. Και σαν κινηματογραφική ταινία ξαναγυρίζω στο Σωρό, στη γειτονιά που γεννήθηκα και μεγάλωσα, στην αυλή της Αγίας Πελαγίας να παίζω κρυφτό, ποταμό, απαλέτια, τοιχάκι, τις γιορτές όταν είχαμε μερικές δεκάρες στην τσέπη, να τραγουδάω, να φωνάζω ή να τσακώνομαι με άλλα γειτονάκια μου και το καλοκαίρι στα λειβάδια που βόσκαμε τα ζώα, να πηδάμε χαντάκια γεμάτα νερό, να παίζουμε μότζο, να τρέχουμε, να σκαρφαλώνουμε στις λεύκες και να χαλάμε κορακιές, να καβαλάμε ξεσαμάρωτα γαϊδούρια ανάποδα και να συναγωνιζόμαστε στο τρέξιμο.

Οταν πεινούσαμε να τρώμε σέληνα από τα χαντάκια ή να βρίσκουμε χοχλιούς και να τους ψήνουμε ανάβοντας τις καβαλίνες των ζώων”.

Ακόμη αναφέρει:

“Πέρασα πολλές αγωνίες, δυσκολίες, προβλήματα, θλίψεις, δοκιμασίες, δοκίμασα ακόμα κι εμπόδια από συνανθρώπους μας που περίμενα βοήθεια και συμπαράσταση.

Γνώρισα όμως και καλούς φίλους και συνεργάτες, συμπαραστάτες και βοηθούς, πιστούς και αφοσιωμένους σε κάθε προσπάθειά μου για κάθε μου έργο χρήσιμο, αληθινό και ωραίο που εξυπηρετούσε το κοινωνικό σύνολο.

Τους ευχαριστώ”.

Στο τέλος του σημειώματός του αναφέρει:

“Τώρα όμως καταλαβαίνω ότι κλείνει ο βιολογικός μου κύκλος σε τούτη τη ζωή, αλλά φεύγω με τη συνείδηση ήσυχη ότι έκανα στο ακέραιο το χρέος μου, των δραστηριοτήτων μου και της ζωής μου ως δάσκαλος, ως συνδικαλιστής, ως ενεργός πολίτης, ως κρατικός λειτουργός, ως πατριώτης, ως αληθινός χριστιανός, ως οικογενειάρχης, ως Ανθρωπος.

Ηθελημένα δεν έβλαψα κανέναν, βοήθησα. Προσπάθησα να βοηθήσω σε όλους τους τομείς της κοινωνικής, πνευματικής και πολιτιστικής ζωής των δραστηριοτήτων της κοινωνίας που έζησα και στη χώρα μας γενικότερα.

Πολλές φορές πικράθηκα, αδικήθηκα, πόνεσα από συνανθρώπους μας που αγάπησα, που περίμενα να με βοηθήσουν, αλλά δεν λύγισα. Στάθηκα πάντα όρθιος και παρακαλώ το Θεό να φύγω όρθιος.

Τελειώνοντας, ευχαριστώ όλους τους εκλεκτούς μου συνεργάτες στα σχολεία που υπηρέτησα, στο συνδικαλισμό και σʼ όλες τις άλλες δραστηριότητες μου που με στήριξαν ηθικά και ξεχωριστά τη γυναίκα μου, στην οποία αφιερώνεται και το βιβλίο, που στάθηκε δίπλα μου αθόρυβα, πολύτιμος βοηθός και συμπαραστάτης”.