Της Κατερίνας Μυλωνά

Η δική μου δουλειά είναι μάλλον να «στηρίζω», κατά κάποια έννοια, τους θεατές των έργων των καλλιτεχνών. Όσο για το αν θεωρώ το αύριο στην Κρήτη ευοίωνο, μπορώ μόνο να πω πως από τη φύση μου είμαι αισιόδοξος άνθρωπος

Παράδεισο και κόλαση, ταυτόχρονα, για την τέχνη αποτελεί ο κυβερνοχώρος, όπου «όλα μπορούν να συμβούν». Η παραπάνω θέση ανήκει στην ιστορικό τέχνης, Δρ. Ντενίζ-Χλόη Αλεβίζου, η οποία μιλά στην «Π» για την τέχνη στο πέρασμα των δεκαετιών του 20ού αιώνα, τη θέση της Ελλάδας στην «παραγωγή» πολιτισμού και την ανταπόκριση του κοινού στην καλλιτεχνική δημιουργία.

«Η στήριξη θα πρέπει να προέλθει από φορείς που θα δώσουν βήμα στους καλλιτέχνες αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται για επαγγελματίες που όχι μόνο οφείλουν να ζουν από την τέχνη τους, αλλά κυριότερα που έχουν απόλυτη ανάγκη να δημιουργούν και να επικοινωνούν το έργο τους. Ένα έργο σε ένα ατελιέ είναι άλλωστε ένα ανενεργό έργο», τονίζει.

Κατʼ αρχάς, μιλήστε μας για τα σεμινάρια που υλοποιούνται στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης με αφορμή την έκθεση του κ. Βισκαδουράκη.

«Η έκθεση του Νίκου Βισκαδουράκη «Ο βασιλιάς είναι Γυμνός!» στο Ιστορικό Μουσείο αποτελεί αναμφίβολα μία σημαντική κίνηση της ΕΚΙΜ να στηρίξει την τοπική υψηλή σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Κυριότερα όμως, στο πλαίσιο του ρόλου του μουσείου, η στήριξη αυτή, συνειδητά επιλέχθηκε να συνοδεύεται από προγράμματα εκπαιδευτικού χαρακτήρα για το ευρύ κοινό, παρέχοντας τη δυνατότητα αφενός μεν της εξοικείωσης του κοινού με το συγκεκριμένο έργο (του Νίκου Βισκαδουράκη), αφετέρου δε, με τις αναζητήσεις γενικά των σύγχρονων καλλιτεχνών. Γιʼ αυτό και η σειρά των Σεμιναρίων που έχουν προγραμματιστεί αφορούν στην ιστορική διαδρομή της τέχνης από τις αρχές του 20ού αιώνα έως την εποχή «μετά το τέλος της τέχνης» όπως έχει χαρακτηριστεί η περίοδος μετά το 1970, έναν κεντρικό προβληματισμό που θα αναπτύξει ιδιαίτερα ο κ. Αλέξης Καλοκαιρινός.»

Διαπιστώνει κανείς ότι στο πέρασμα των δεκαετιών (του 20ου αι), η «καρδιά» της τέχνης μετακινείται από την Ευρώπη στις ΗΠΑ;

«Η μετακίνηση αυτή που τοποθετείται χρονολογικά στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έγινε ούτε τυχαία, ούτε άσχετα από την ιστορική πραγματικότητα της περιόδου. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη μετακίνηση αυτή, ήταν κεντρικός ο ρόλος επιχειρημάτων, όπως αυτό του Τρούμαν που συνέδεε τη στάση ουδετερότητας της Αμερικής πριν το Περλ Χάρμπορ με τον ρόλο της ως «σωτήρα του πολιτισμού», ο οποίος θα χανόταν στην Ευρώπη των ολοκληρωτικών καθεστώτων, ή αντίστοιχα το γεγονός ότι στον αμερικάνικο Τύπο η παράδοση της Γαλλίας στους Γερμανούς το 1940, παρουσιαζόταν ως παράδοση ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού στους ʽβαρβάρουςʼ, ενδυναμώνοντας έτσι το αίσθημα περί της αναγκαιότητας της ʽσωτηρίαςʼ.»

Σήμερα, ποια χώρα θεωρείτε εσείς «παράδεισο των τεχνών»;

«Παράδεισο και κόλαση μαζί, τον κυβερνοχώρο, εκεί όπου όλα μπορούν να συμβούν – αγοραπωλησίες έργων, εκθέσεις, διαφήμιση, ανοικτή συζήτηση- τον χώρο στον οποίο μπορεί να επικοινωνήσει το έργο του ο κάθε καλλιτέχνης άμεσα και παγκόσμια, με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Στην ουσία βέβαια, απέφυγα την ερώτησή σας…»