Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι οι Ελληνες που ασχολούνται σοβαρά με το ράγκμπι με αμαξίδιο.
Ο 30χρονος Αλέξανδρος Γαληνάκης που μένει μόνιμα στη Σουηδία, ήρθε σε επαφή με το σπορ πριν από τρία χρόνια και από τότε “κόλλησε”. Τους λόγους μάς τους εξηγεί:
“Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα συναρπαστικό άθλημα. Μπορεί να φαίνεται κάπως επικίνδυνο, αλλά διαβεβαιώνω τον κόσμο ότι δεν είναι. Τα καρότσια προστατεύουν απόλυτα τους αθλητές στις πτώσεις κι έτσι δεν υπάρχουν τραυματισμοί”, μας λέει ο Ηρακλειώτης αθλητής που έχει βοηθηθεί ιδιαίτερα στη φυσική του κατάσταση από την ενασχόληση με το συγκεκριμένο άθλημα: “Εχει δυναμώσει το σώμα μου μέσα από τις προπονήσεις και τους αγώνες κι έτσι μπορώ να κινηθώ πιο εύκολα στην καθημερινότητά μου. Χωρίς αμφιβολία, έχει συμβάλει στην κοινωνικοποίησή μου, μέσα από τα πολλά ταξίδια που πραγματοποιώ για αγώνες. Γνωρίζω νέα άτομα και διασκεδάζω ταυτόχρονα. Ολοι αυτοί οι λόγοι με κάνουν ανεπιφύλακτα να το προτείνω στα άτομα με τετραπληγία”.
Το ράγκμπι με αμαξίδιο, είναι το πιο δημοφιλές ομαδικό άθλημα για ΑμΕΑ στον κόσμο, μετά το μπάσκετ με καρότσι. Στη χώρα μας βέβαια δεν είναι ούτε καν σε νηπιακή μορφή ακόμα.
“Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία κρατική βοήθεια. Στα δύο καμπ που διοργανώσαμε ως τώρα, δεν είδαμε κανέναν εκπρόσωπο της Πολιτείας. Προχωράμε μόνοι μας προς το παρόν, ελπίζοντας στη στήριξη κάποιων χορηγών”.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι στη διάθεση της “Αλλης Οψης” υπάρχουν αρκετά αμαξίδια που παρέχονται στους νέους αθλητές, ωστόσο αργότερα θα πρέπει οι ίδιοι να αγοράσουν τα δικά τους.
“Μακάρι να προχωρήσει η σύσταση της Εθνικής ομάδας. Είναι αισιόδοξα τα μηνύματα από την ανταπόκριση των ατόμων. Αν υπάρξουν οι προϋποθέσεις, θα κάνουμε συγκεντρώσεις και στην Κρήτη”, καταλήγει ο Αλέξανδρος Γαληνάκης.

