Ερωτ. Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με τον αθλητισμό;

Απαντ.: Σε ηλικία 7 ετών, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου Αρκαλοχωρίου.

Ερωτ.: Το μπάσκετ πότε μπήκε στη ζωή σας;

Απαντ.: Στα 12 μου χρόνια στο Αρκαλοχώρι με πρώτους γυμναστές τους Γιώργο Χαλαμπαλάκη και Γιάννη Γωνιωτάκη.

Ερωτ.:22 χρόνια στο μπάσκετ και 16 στην προεδρία της ΕΚΑΣΚ τι θυμάστε περισσότερο και τι θα θέλατε να ξεχάσετε;

Απαντ.: Στην ΕΚΑΣΚ 22 χρόνια ως εξωδιοικητικό μέλος της Επιτροπής Πρωταθλήματος στην αρχή και από το 1989 μέλος του Δ.Σ. Πρώτα Γ. Γραμματέας και από το 1994 πρόεδρος της Ένωσης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ανυπομονησία που με διακατείχε και το άγχος να μπούμε στο «σπίτι μας», όπως έλεγα τότε που χτίζαμε τα γραφεία της ΕΚΑΣΚ στο Λίντο. Τις παρεξηγήσεις, που είχαν δημιουργηθεί με ανθρώπους που είχαν ουσιαστική συμβολή στην υλοποίηση αυτού του στόχου. Φυσικά θέλω να ξεχάσω τους “κομήτες” που εμφανίζονται ξαφνικά και έχουν εμφανώς φτηνούς και ιδιοτελείς σκοπούς και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν μικροσυμφέροντα προσωπικά ή σωματειακά. Το άσχημο είναι ότι αυτοί οι διατοντες αστέρες υπάρχουν πάντα και θα υπάρχουν όσο υπάρχει κρητικό μπάσκετ διότι πάντα υπάρχει η ιδιοτέλεια.

Ερωτ.: Ποιο ήταν το γεγονός που όλα αυτά τα χρόνια σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

Απαντ.: Η ευστροφία, η εξυπνάδα, η καπατσοσύνη, η ακαριαία αντίδραση και εν τέλει η αποτελεσματικότητα που απαιτεί ένα ομαδικό άθλημα όπως είναι το μπάσκετ. Χαρακτηριστικά που είναι στο DNA της ελληνικής ράτσας, όμως τα ξεχνάμε στην καθημερινότητά μας. Αν μας συντρόφευαν θα ήμασταν διαφορετικοί και ως λαός. Θα είχαμε κατακτήσει τον σεβασμό όλων. Θα ήμασταν Έλληνες και όχι νεοέλληνες του ΔΝΤ.

Ερωτ.: Πώς βλέπετε το άθλημα από τη δική σας πλευρά;

Απαντ.: Αυτό έβλεπα και αυτό βλέπω και τώρα. Πρέπει να διευρύνουμε την βάση, για να βάλουμε γερά θεμέλια, έτσι ώστε σε λίγα χρόνια με υπομονή και σοβαρή δουλειά, το κάθε σωματείο να έχει τα δικά του παιδιά. Στη σημερινή εποχή δεν έχουμε και πολλές επιλογές. Είναι μονόδρομος.

Ερωτ.: Ποιες οι ομοιότητες και η διαφορές του κρητικού μπάσκετ παλιά και σήμερα;

Απαντ.: Άλλαξαν τα γήπεδα. Από ανοικτά έγιναν κλειστά. Παλιά ήμασταν μια παρέα, σήμερα είμαστε μοναχικοί και πότε πότε ψάχνουμε ευκαιριακές συμμαχίες για να εξυπηρετήσουμε κάποιες προσωπικές καθημερινές επιδιώξεις. Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Νοοτροπία και τρόπο σκέψης δεν αλλάζουμε. Αν αλλάξουμε τότε μπορεί να δούμε κάποια ομάδα μας σε μεγάλη κατηγορία με δικά μας παιδιά.