Όταν κάποιος αποφασίζει να γίνει δωρητής οργάνων, η αφαίρεση θα γίνει αφού υποστεί νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους, δηλαδή είναι πλέον νεκρός και δεν μπορεί να επανέλθει στη ζωή.

Η έναρξη της μεταμοσχευτικής διαδικασίας προϋποθέτει την πιστοποίηση θανάτου (σ.σ. εγκεφαλικός θάνατος είναι η κατάσταση της μη αναστρέψιμης βλάβης του εγκεφάλου, με απώλεια όλων των λειτουργιών του εγκεφαλικού στελέχους, που από επιστημονική, ηθική και νομική άποψη είναι αποδεκτή ως θάνατος του ανθρώπου).

Τα μηχανήματα σ' αυτή την περίπτωση δεν μπορούν να τον επαναφέρουν και μπορούν απλά να διατηρήσουν την κυκλοφορία του αίματος για να παραμείνουν ζωντανά τα όργανα, οι ιστοί και τα κύτταρα, δίνοντας τη δυνατότητα χρησιμοποίησής τους προς μεταμόσχευση.

"Είναι λανθασμένη η άποψη πως θα αφήσουν τον ασθενή να πεθάνει, όταν ξέρουν ότι είναι ή θέλει να γίνει δωρητής οργάνων", εξηγεί ο κ. Συργκάνης, πρόεδρος του Συνδέσμου Δωρητών Οργάνων επισημαίνοντας πως είναι, επίσης, σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος ότι η διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου γίνεται από τρεις διαφορετικούς γιατρούς (το θεράποντα, έναν αναισθησιολόγο και ένα νευρολόγο ή νευροχειρουργό), οι οποίοι είναι όλοι ανεξάρτητοι από τις μεταμοσχευτικές ομάδες.

Επισημαίνεται ακόμη ότι η όλη διαδικασία διενεργείται από χειρουργούς και ειδικευμένο προσωπικό, με τον προσήκοντα σεβασμό στο σώμα του νεκρού, χωρίς να παραμορφώνεται η όψη ή τα χαρακτηριστικά του.