Της Πέλλας Λασηθιωτάκη

Ανάμεσα στις επιχειρήσεις που δεν μπορούν να καλύψουν τα χρέη τους στην Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία συγκαταλέγεται η άλλοτε κραταιά Ελαιουργική, όπως προκύπτει από την περίφημη λίστα των εταιρειών και των προσώπων στα οποία θα χαρίζονταν 24 δισ. ευρώ. Η Ελαιουργική φέρεται να οφείλει στο δημόσιο ποσό ύψους 4,5 εκατ. ευρώ, το οποίο θα χαριζόταν εάν κάτω από τις ασφυκτικές πιέσεις η κυβέρνηση δεν προχωρούσε σε απόσυρση της λίστας των «καταχρεωμένων» επιχειρήσεων που «δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν τα χρέη τους».

Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι ο πρόεδρος της Ελαιουργικής Νίκος Βαλής όπως τουλάχιστον είπε στην «Π» δεν είχε ιδέα για το γεγονός ότι η συνεταιριστική οργάνωση ήταν μεταξύ των επιχειρήσεων που λίγο έλειψε να τους χαριστούν τα χρέη. «Ενημερώθηκα από τον Τύπο για το θέμα αυτό. Τώρα κάνουμε τη σχετική διερεύνηση στο υπουργείο Οικονομικών» επεσήμανε ο κ. Βαλής.

Όπως ο ίδιος είπε, το χρέος που έχει προς το δημόσιο η Ελαιουργική είναι στο ασφαλιστικό ταμείο των συνεταιριστικών υπαλλήλων (σήμερα ΙΚΑ) ύψους 3,5 εκατ. ευρώ, το οποίο έχει ρυθμιστεί. «Αυτό το χρέος γνωρίζω προς το δημόσιο. Το έχουμε ρυθμίσει και εξοφλούμε τις δόσεις μας» τόνισε.

Η Ελαιουργική επίσης διατηρεί οφειλή στην Τράπεζα Πειραιώς την οποία έχει ρυθμίσει. «Καταβάλλουμε κανονικά τις δόσεις μας και σε αυτή τη ρύθμιση» είπε ο κ. Βαλής.



Έχει μόνο

12 από 750

υπαλλήλους



Η Ελαιουργική «μεσουρανούσε» κυρίως κατά τη δεκαετία του ΄80, καθώς ήλεγχε (στην ουσία) το εμπόριο του συνεταιριστικού ελαιόλαδου της χώρας, παρεμβαίνοντας καταλυτικά στη διαμόρφωση της αγοράς.

Κάθε φθινόπωρο η Ελαιουργική ανακοίνωνε τιμές ελαιόλαδου μετά τις ετήσιες γενικές συνελεύσεις των αντιπροσώπων της που πραγματοποιούνταν στα πολυώροφα γραφεία της στο κέντρο της Αθήνας. Διέθετε και ακόμα διαθέτει σε ένα μεγάλο βαθμό, τεράστια ακίνητη περιουσία σε πολλά σημεία της χώρας μεταξύ αυτών το τότε υπερσύγχρονο εργοστάσιο της Ελευσίνας όπου γινόταν η «ακτινογραφία» του ελαιόλαδου (βρίσκονταν όλα τα οργανοληπτικά στοιχεία και ανιχνεύονταν τυχόν χημικά) όπως έλεγε ο τότε πρόεδρος της Μανώλης Γαβαλάς.

Η διεθνοποίηση της αγοράς, οι λανθασμένες κινήσεις από πλευράς Ελαιουργικής και η έλλειψη εθνικής πολιτικής για το ελαιόλαδο ήταν οι κύριοι παράγοντες που οδήγησαν στην κατάρρευση, σύμφωνα με όσους παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις.

Ένα ακόμα λόγος είναι ότι η Ελαιουργική δεν διαχειρίζεται πια την επιδότηση του ελαιόλαδου. Κάποτε αυτή η εργασία της απέφερε σημαντικά κέρδη.

Όπως είπε στην «Π» ο κ. Βαλής στην Ελαιουργική εργάζονται τώρα 12 άνθρωποι, ενώ το 1993 είχε 750 υπαλλήλους καθώς διέθετε καταστήματα σε όλες τις ελαιοπαραγωγικές περιοχές.

Το προσωπικό της συνταξιοδοτήθηκε ή απορροφήθηκε από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ασχολείται με το εμπόριο τυποποιημένου ελαιόλαδου (τυποποιεί φασόν στις εγκαταστάσεις άλλων συνεταιριστικών οργανώσεων) το οποίο ως γνωστό ιδιαιτέρως φέτος δεν πάει καλά, διαχειρίζεται κάποια κοινοτικά προγράμματα, ενώ εκποιεί ακίνητα για να εξοφλήσει τις δόσεις της και να πληρώσει το προσωπικό της.