Στην εισαγωγή του βιβλίου του, αναφέρει μεταξύ άλλων: “Με τον απολογισμό μου αυτό θα ήθελα να απευθυνθώ στους νέους της πατρίδας μας, που για 37 ολόκληρα χρόνια στάθηκα κοντά τους, με περισσή αγάπη και πατρική στοργή, γιατί πίστευα και πιστεύω, πως ο δάσκαλος που ξεχωρίζει το μαθητή του από το βιολογικό του παιδί, δεν είναι άξιος προσοχής και δεν έχει θέση στην εκπαίδευση. Και το μήνυμά μου είναι: Για να πάει ο τόπος και ο άνθρωπος μπροστά, χρειάζεται δουλειά, δουλειά, πολλή δουλειά και συνεχής προσπάθεια. Και το να ζει κανείς, δεν πρέπει να υποτάσσεται στην τύχη του, αλλά να αγωνίζεται και να αγωνιά, να φτάσει ψηλά, πολύ ψηλά, που είναι και το νόημα της Καζαντζακικής φιλοσοφίας. Χωρίς πιστεύω στους νέους μας, οράματα και υψηλά ιδανικά, ο τόπος οδηγείται σε μαρασμό και εξαφάνιση.
Ελάτε λοιπόν να σταθούμε κοντά τους πατρικά και στοργικά με την πίστη ότι καμιά προσφορά δεν είναι περισσότερο αποδοτική, όσο εκείνη προς τους νέους μας. Ετσι θα κτίσουμε ένα κόσμο καλύτερο από το σημερινό, χωρίς ναρκωτικά, ευτυχισμένο, ειρηνικό, μόνιμο, σταθερό και δυνατό στα κτυπήματα των καιρών και μια Ελλάδα σεβαστή από τους φίλους και υπολογίσιμη από τους εχθρούς. Μια Ελλάδα μακράν από αρνητικές, ξενικές επιδράσεις και τις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης, με στόχο και σκοπό να περισώσουμε την ταυτότητά μας, τις αξίες και τις παραδόσεις μας. Μια Ελλάδα φωτοδότρα και όχι φωτολήπτρια, ηθικά, ψυχικά και πνευματικά αναγεννημένη, που θα αντλεί διδάγματα και δύναμη από το αστείρευτο παρελθόν και την πλούσια μακραίωνη ιστορία μας”.

