Αργά...

«Το καλό με τον Φετφατζίδη είναι ότι το ταλέντο που έχει, περισσύει. Το κακό, ότι το (και τον) ανακάλυψαν αργά. Ουσιαστικά στα 19. Αν υπολογίσουμε ότι όσοι γίνονται πραγματικά μεγάλοι παίκτες αργότερα, παίρνουν τις βάσεις τέσσερα-πέντε χρόνια πριν, καταλαβαίνουμε την καθυστέρηση. Στα 14 αυτός βρισκόταν στα Σούρμενα, όπου τον είχαν και τον σπαταλούσαν χωρίς να του βγάζουν καν δελτίο για να μπορεί να παίζει, έστω στην Αʼ Αθήνας. Εκεί τον βρήκε ο Ολυμπιακός, τον έφερε στου Ρέντη και άρχισε να δουλεύει πάνω του κανονικά στα 19. Το ότι ξεπετάχτηκε στα 20 και δεν άργησε μερικά ακόμη χρόνια, είναι μάλλον τυχαίο. Είχε να κάνει περισσότερο με την αδυναμία της ομάδας να φτιάξει σοβαρή ενδεκάδα λόγω τραυματισμών την εποχή του Ζίκο, παρά με τον οποιονδήποτε προγραμματισμό. Τον έβαλε ο Βραζιλιάνος σε δύο-τρία ματς, πήγε καλούτσικα, μετά τον άφησαν έξω επειδή γύρισαν οι τραυματίες, και πάλι καλά που ήρθε ο Βαλβέρδε, είδε μερικά πράγματα και τον πέταξε στα βαθιά.

Το θέμα είναι, βέβαια, αν και πώς θα καταφέρει να κολυμπήσει. Αν, δηλαδή, ο (λέμε τώρα...) πιτσιρικάς, που έχει αρχίσει να ενθουσιάζει τον στερημένο Έλληνα φίλαθλο επειδή κάνει πέντε ντρίπλες και δίνει δύο ασίστ, είναι σε θέση να γίνει όχι “ηγέτης”, “μάγος”, “κορυφαίος” και όλα αυτά που βλέπει να γράφονται για πάρτη του, αλλά έστω καλός-χρήσιμος ποδοσφαιριστής, με διάρκεια, για να μπορέσει αυτό που δείχνει σήμερα να το περάσει σε παραπάνω επίπεδο και να το βελτιώσει, ώστε να μην το αφήσει να πάει χαμένο».

ΝΙΚΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ