Η καθημερινή του παρουσία χρωματίζει τη ζωή μας, από το πρωινό ξύπνημα με τη κουνιστή σαν βεντάλια ουρά του, το εκτόπισμα πάνω στο πάπλωμα στο κρεβάτι, το τρυφερό του άγγιγμα όταν θέλει να παίξουμε, το αριστοκρατικό σταύρωμα των μπροστινών ποδιών του, το ανασήκωμα των αυτιών του κάθε φορά που ακούει τις αγαπημένες του λέξεις «βόλτα», «μπάλα», «νάνι», «τσίου» και το ανέμελο πέσιμο του κεφαλιού του όταν μας χρησιμοποιεί σαν μαξιλάρι για να αποκοιμηθεί! Τα μεσημέρια περιμένει να γυρίσουμε από τη δουλειά και η χαρά του δεν περιγράφεται όταν μας μυρίζεται από το προηγούμενο τετράγωνο! Η ανυπομονησία του όταν ανεβαίνει το ασανσέρ, είναι μεγάλη και με τις φωνές του, κάνει λες και λείπαμε δέκα μέρες. Πραγματικά, διάβασα κάπου ότι τα σκυλιά δεν έχουν την αίσθηση του χρόνου. Είτε λείψεις μια ώρα, είτε δυο μέρες, κάνουν τις ίδιες χαρές!

Η υποδοχή των γνωστών και των φίλων της οικογένειας στο σπίτι είναι πάντα ανάλογη με το βαθμό εκτίμησης που τρέφουν οι δικοί του άνθρωποι για τους άλλους. Χωρίς υπερβολές, χωρίς καν γαυγίσματα! Πλήρης αποδοκιμασία, μεταφράζεται σε παντελή απουσία του κουνήματος της ουράς, .

Του πήραμε μπάλες και πάρα πολλά παιχνίδια που τα γνωρίζει όλα με το όνομά τους! Ο γιος μου, του έμαθε να παίζει μπάλα (τόσο καλά μάλιστα), που μια φορά θυμάμαι, διέκοψε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, όταν σάλταρε στο γήπεδο, άρπαξε τη μπάλα και ανάγκασε το διαιτητή να ζητήσει εφεδρική για να συνεχιστεί το παιχνίδι!