Στην ενότητα «Γη» η δημιουργός ξεκινά από τη σχέση ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος αναδεικνύοντας την αρμονία της προβιομηχανικής γεωργίας και τη βαθιά σχέση του κατοίκου της υπαίθρου με τη γη του. Το όργωμα, ο θερισμός, το λίχνισμα δεν καταγράφονται μόνο ως φωτογραφικά ντοκουμέντα για καλλιεργητικές τεχνικές που υποχωρούν διαρκώς αλλά προβάλλονται ως πηγές δημιουργικής έμπνευσης. Στην ίδια ενότητα περιλαμβάνονται φωτογραφίες από τον «μικρόκοσμο» της Κρήτης. Το πέταγμα της πεταλούδας πάνω από ένα κρητικό έβενο, το «αγκάλιασμα» με ένα ταπεινό λουλουδάκι αποκαλύπτουν ντοκουμέντα που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν μπορεί να αντιληφθεί. Σε μια απʼ αυτές τις εικόνες η Έφη ευτύχησε να καταγράψει τον περίφημο «ερωτικό χορό» των σαλιγκαριών, μια εικόνα λουσμένη στην ανοιξιάτικη δροσιά και στο πρωινό φως. Πρόκειται για έναν ύμνο στην κρητική φύση, έναν ύμνο που δεν γράφεται με λόγια αλλά με χρώμα και φως.