Της Κατερίνας Μυλωνά

«Το να γίνεις, όμως, παιδί στα μάτια των παιδιών είναι πιο σημαντικό, και αυτό μπορείς να το κάνεις όταν τους δείξεις ότι βλέπεις τα πράγματα μέσα από τα δικά τους μάτια, τη δική τους ψυχή»

Παιδί στην καρδιά και την ψυχή αισθάνεται η συγγραφέας, Εύα Πετροπούλου - Λιανού, η οποία δηλώνει πως «το να γράφω είναι όπως για τους άλλους το να αναπνέουν».

Πιστεύει ότι το καλό νικά πάντα το κακό, και αυτό περνάει στο νέο της βιβλίο «Η κόρη της Σελήνης».

Η κ. Πετροπούλου -Λιανού μιλά στην «Π» για το βιβλίο της, τη σχέση της με τα παιδιά αλλά και το καθεστώς των εκδοτικών οίκων.

Παρουσιάστε μας το νέο σας βιβλίο

«Όταν ξεκίνησα να γράφω, ξεκίνησα από ποίηση, έγραφα πολλά ποιήματα σουρεαλιστικά. Το παιδικό βιβλίο με άγγιξε και το άγγιξα όταν ήμουν στη Γαλλία, γύρω στα οχτώ χρόνια για σπουδές και δουλειά. Διάβασα για μια κόμησσα που έγραψε 20 βιβλία για τα εγγόνια της. Από εκεί άρχισα να παίρνω διάφορες ιδέες και να πειραματίζομαι. Το 1994 έγραψα το πρώτο μου βιβλίο στα Γαλλικά, το οποίο πολλά χρόνια αργότερα, το 2006, βρέθηκε εκδότης στη Γαλλία και το παρουσίασα. Εκεί μου έδωσαν μεγάλη αγάπη και στήριξη σε όσα έγραφα. Η δική μου άποψη όσο αφορά τη ζωή είναι ότι πάντα γεννιόμαστε καλοί. Κάποια στιγμή χάνουμε το συναίσθημα, τον ανθρωπισμό μας, πρέπει λίγο μόνοι μας να βρεθούμε στη σιωπή, τον εαυτό μας, να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, να δούμε ποιοι είμαστε και ύστερα κάποιοι άνθρωποι που είναι ανώτεροι από μας, όσο αφορά στο πνεύμα, να έρθουνε προς εμάς και να πάμε προς εκείνους και να πάρουμε κάποια πράγματα, όπως την καλοσύνη. Η καλοσύνη είναι το θέμα του βιβλίου, ότι το καλό είναι ανώτερο της κακία. Πάντα το πίστευα αυτό και ακόμα το πιστεύω και πιστεύω πως όσο πιο πολύ καλό κάνουμε τόσο πιο πολύ καλό έρχεται. Υπάρχουν οι ήρωες, όπως ξαφνικά η μικρή Ξακουστή, που είναι μια πριγκίπισσα που τα έχει όλα, είναι όμορφη, καλοσυνάτη, γίνεται η αιτία η μητριά της και τα χάνει όλα. Βρίσκεται σε ένα δάσος, είναι μόνη της και φοβάται... Θυμίζει κάτι; Αυτό, όμως, που λένε και οι Ιταλοί καλλιτέχνες είναι ότι από το τίποτα δεν μπορείς να δημιουργήσεις, πρέπει να δημιουργήσεις από αυτό που ήδη υπάρχει, αυτό είναι το πηγαίνω μπροστά, πλάθω. Από αυτό που ήδη υπήρχε, από ιστορίες, παραμύθια που έχουμε διαβάσει μικροί, πήρα κάποια κομμάτια που θυμόμουνα και έπλασα κάτι δικό μου. Έχουμε την Ξακουστή που είναι στο δάσος και μόνη της, εκεί έρχεται αντιμέτωπη με τον πιο βαθύ εαυτό της και προσεύχεται στο Θεό, που θα της δώσει τη δύναμη με τρεις ήρωες, το μυρμήγκι, το ελάφι και την γιαγιά. Το καθετί είναι συμβολικό, το μυρμήγκι δουλεύει συνέχεια και σηκώνει το 4πλάσιο από το βάρος του στην πλάτη του, το ελάφι συμβολίζει την ελευθερία, κάνει άλματα, πάει γρήγορα. Οι δύο χαρακτήρες την πάνε στο χωριό, θα βρεθεί μια γιαγιά, η Αντριάννα. Στην αρχαία τραγωδία λέγεται έτσι η Αθηνά. Από εκείνη θα πάρει όσα στοιχεία της έλειπαν από τη μαμά που δε γνώρισε. Θα της δώσει πολλά στοιχεία, καλοσύνη, ξεγνοιασιά, ομορφιά, θα είναι πια μια όμορφη, καλοσυνάτη κοπέλα που έχει μάθει να μοιράζεται το καλό με τους άλλους. Πριν την πάρει το πριγκιπόπουλο έχει δώσει όλα τα καλά στο χωριό που στην ουσία τη μεγάλωσε. Η Ξακουστή είναι το σύμβολο ενός παιδιού που πια δεν βρίσκεται, έχει να κάνει με την παράδοση και την κλασική γειτονιά.

Σήμερα υπάρχουν τα παιδιά με τους υπολογιστές, τα game boy… Πώς, λοιπόν, θα τα αγγίξει το βιβλίο; Εγώ πιστεύω στους ήρωες, τη δύναμη που έχει η ιστορία, η εικονογράφηση και το cd. Το βιβλίο έχει φτιαχτεί με αγάπη από τρεις ανθρώπους, εμένα που έχω κάνει το κείμενο, τον εικονογράφο που έχει πιάσει με όμορφο τρόπο την παρουσίαση και το μουσικοσυνθέτη που έχει φτιάξει πάνω στους ήρωες μια μουσική.»