Τέλος...
«Αυτό, λοιπόν, ήταν το τέλος: πρόωρο, άδοξο, απροσδόκητο και πολύ μικρό. Για πρώτη φορά έπειτα από εννέα χρόνια (Ευρωμπάσκετ, 2001, πάλι στην Τουρκία) η Εθνική εγκαταλείπει τόσο χωρίς μια μάχη και δεν έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει έως το τέλος αυτό που (θα) της άξιζε... Η ελληνική ομάδα επιστρέφει σήμερα πίσω, έχοντας πέσει πάνω στο συνηθισμένο ταμπού της, την Ισπανία, την οποία ωστόσο αντιμετώπισε στα ίσα. Την απείλησε, την έβαλε κάτω, της κάθισε στο σβέρκο, την βασάνισε μέχρι να παραδοθεί και θα μπορούσε κιόλας να τη ρίξει νοτ άουτ, αν διαχειριζόταν καλύτερα τις κρίσιμες καταστάσεις (τόσο από τον πάγκο όσο και εντός παιδιάς) και αν είχε τύχει καλύτερης μεταχείρισης από τους διαιτητές. Δεν είμαι από αυτούς που ρίχνουν εύκολα αναθέματα στους διαιτητές και τους χρεώνουν αποτελέσματα, ωστόσο χθες ήταν ολοφάνερο (όπως και στον αλήστου μνήμης ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 2007 στη Μαδρίτη) ότι τα στραγάλια δεν μοιράστηκαν σωστά... Ο Λιθουανός στηρίχθηκε σε... πεντέμισι παίκτες (με αποτέλεσμα οι μισοί να σκάσουν από την κούραση και την πίεση και οι άλλοι μισοί να αποβληθούν με πέντε φάουλ, ενώ την ίδια στιγμή ο Σκαριόλο εμπιστεύτηκε τη δεύτερη πεντάδα), άργησε πολύ να εφαρμόσει το plan-Β στις επιθέσεις με τον Σοφοκλή και δεν είχε- σε όλο το τουρνουά- ένα εναλλακτικό σχέδιο εναντίον ζώνης».
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ
GOAL NEWS

