Καλά και... άγια τα φιλικά του Εργοτέλη, του ΟΦΗ. Καλή και η έναρξη των πρωταθλημάτων της Α1,Α2 ΕΠΣΗ αλλά τα φώτα έχουν πέσει στην Εθνική μπάσκετ.
Η Εθνική μας Ομάδα ομολογουμένως και ποιότητα διέθετε όπως και ταλέντο, όμως παρά την εξαιρετική εικόνα της στην προετοιμασία, δεν μπόρεσε να φτάσει σε ακόμα μία διάκριση στο Μουντομπάσκετ.
Ετσι χθες οι παίκτες επέστρεψαν με σκυμμένα κεφάλια. Οι λόγοι πολλοί και τέσσερις ιδιαίτερα σημαντικοί. Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα αν και κατόρθωσε να διατηρήσει την επιθετική του ισχύ (είχε 80 πόντους μέσο όρο όπως και το 2006), στην άμυνα δεν είχε ανάλογες επιδόσεις. Σε σχέση με το σύνολο του Παναγιώτη Γιαννάκη αυτό του Γιόνας Καζλόυασκας δεχόταν 75 πόντους μέσο όρο έναντι 71,4 και είναι τυχερό που έπαιξε με την Ακτή Ελεφαντοστού, η οποία είναι η μοναδική ομάδα που δεν σκόραρε πάνω από 70.
Πέραν όμως των αμυντικών μας κενών, ο Λιθουανός τεχνικός τα «βρήκε σκούρα» και απέναντι στις αντίπαλες άμυνες παρά τους αριθμούς. Η ζώνη που χρησιμοποίησε στην πρεμιέρα η Κίνα μπλόκαρε τους διεθνείς μας και δυστυχώς για μας την μιμήθηκαν και όλες οι υπόλοιπες ομάδες που μας αντιμετώπισαν. Ο Καζλάουσκας δεν βρήκε τις λύσεις και σε καθοριστικά σημεία χαρακτηριζόμασταν από την επιθετική δυστοκία μας.
Αντίθετα αναλωθήκαμε σε σωρεία τριπόντων, έχοντας την πρώτη θέση στη διοργάνωση με 57/172, δηλαδή ποσοστό 33%, που κακά τα ψέματα δεν είναι και το καλύτερο δυνατό. Έπειτα το ροτέισον μας περιοριζόταν κυρίως σε έξι παίκτες! Σπανούλης, Ζήσης, Διαμντίδης, Μπουροήσης, Σχορτσανίτης και Φώτσης είχαν σημαντικό χρόνο συμμετοχής, όμως δεν συνέβη το ίδιο και με τους υπόλοιπους.
Οι Καϊαμακόγλου, Πρίντεζης, Βουγιούκας και Καλάθης ήταν καθηλωμένοι στον πάγκο, ενώ οι Περπέρογλου και Τσαρτσαρής θα μπορούσαν να είχαν προσφέρει περισσότερα αν και κατά γενική ομολογία είχαν ένα σεβαστό χρόνο συμμετοχής Αμφότεροι έπαιξαν πάντως πολύ λίγο με την Ισπανία. Η επόμενη μέρα είναι σκληρή... Απόντος του Διαμαντίδη, η Εθνική ομάδα γνωρίζει σιγά σιγά το τέλος μίας εποχής που μας πρόσφερε τις μεγαλύτερες στιγμές της ιστορίας. Ο κύκλος έκλεισε. Και το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο. Παίκτες μπορεί να υπάρχουν, δεν είναι έτοιμοι όμως για να σηκώσουν το βάρος. Από τη στιγμή που δεν έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ομάδες τους, πώς μπορεί να έχουν στην Εθνική. Αυτή η γενιά μπορεί -ενδεχομένως- να δημιουργηθεί, αλλά θα πάρει χρόνο... Χρόνια... Η επιστροφή στα πέτρινα χρόνια είναι κάτι που απευχόμαστε, αλλά σε κάθε περίπτωση η ιστορία κάνει κύκλους. Μετά από μία δεκαετία ίσως ήρθε η ώρα για το ελληνικό μπάσκετ να ξεκινήσει από την αρχή και να εκτιμήσει ξανά την έννοια της νίκης, της πρόκρισης και να πανηγυρίσει έξαλλα ένα μετάλλιο. Μέχρι τώρα αυτή η ομάδα μάς είχε μάθει ότι είναι υποχρεωμένη να κερδίζει, επειδή ήταν ανώτερη. Πλέον η ανάγκη που έχει το ελληνικό μπάσκετ για την εισροή νέων παιδιών, μηδενίζει το κοντέρ. Και όλοι μας θα ξεκινήσουμε από την αρχή. Οχι ότι ο Σπανούλης, ή ο Ζήσης, ο Σόφο, ή ο Καλάθης δεν είναι καλοί. Απεναντίας... Δεν είναι πολλοί όμως... σε ποσότητα. Μεγάλες ομάδες με 4-5 παίκτες δε γίνονται.
Αντώνης Παπουτσάκης

