
Ο διάσημος Αμερικανός αστρονόμος και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του στο αστεροσκοπείο θεώρησαν ότι τα όλο και πιο ισχυρά ραντάρ, οι ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές - από τις ειδήσεις έως τη δημοφιλή εκείνη την εποχή «Λούσι Μπολ» - σχημάτιζαν ένα τεράστιο «μπουκέτο» ηλεκτρομαγνητικών σημάτων που έφταναν στο διάστημα. Ηλπιζαν ότι τα σήματα αυτά θα έφταναν κάποια στιγμή στα αυτιά των εξωγήινων και ότι κι εκείνοι με τη σειρά τους θα έστελναν τα δικά τους σήματα στον Homo Sapiens.
Το σχέδιο Ozma, όπως ονομάστηκε από την παραμυθένια χώρα του Οζ, ήταν η πρώτη απόπειρα της ανθρωπότητας να έρθει σε επαφή με την εξωγήινη ζωή. Ο τεχνικός εξοπλισμός ήταν αρκετά φτωχός: ο ραδιοφωνικός δέκτης λειτουργούσε με ηλεκτρικές λυχνίες, δεν υπήρχε υπολογιστής και για την ηχογράφηση των εξωγήινων σημάτων είχε επιστρατευθεί ένα μαγνητόφωνο. Για περίπου μιάμιση ώρα, η επιστημονική ομάδα του «έπιανε» ένα συνεχές και χωρίς νόημα σφύριγμα από το Ταυ Σέτι. Στη συνέχεια έστρεψαν το ραδιοτηλεσκόπιο προς το Εψιλον του Ηριδανού, ένα άλλο γειτονικό άστρο που παρουσιάζει ομοιότητες με τον Ηλιο. Αυτή τη φορά είχαν μια πολύ διαφορετική απάντηση: ήταν μια σειρά από κανονικούς, καθαρά τεχνητούς παλμούς. Ο Ντρέικ και οι συνάδελφοί του πίστεψαν ότι βρήκαν εξωγήινο "χρυσό" με την πρώτη προσπάθεια. Επειτα από λίγο, όμως, αποκαλύφθηκε η σκληρή αλήθεια: Οι «εκπομπές από το Εψιλον του Ηριδανού έρχονταν στην πραγματικότητα από μια γειτονική στρατιωτική βάση. Στις επίμονες προσπάθειες που ακολούθησαν τους επόμενους δύο μήνες σε διάφορα μήκη κύματος, η ομάδα του Ντρέικ δεν έπιασε ούτε ένα εξωγήινο σήμα.

