Ερ.: Έχει διαπιστωθεί πως το πολιτικό τραγούδι, ή η κριτική για την κοινωνία μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια έχει αρχίσει να χάνεται και να υποκαθιστάται από περισσότερο «ανάλαφρο» στίχο. Σας προβληματίζει αυτό; Πιστεύετε πως ο ρόλος των τραγουδιών και των τραγουδοποιών πρέπει να περιορίζεται σε «ανάλαφρα ακούσματα»;
Απ.: “Η εποχή δυστυχώς έχει επιβάλει τέτοια «ανάλαφρα» ακούσματα. Τραγούδια που μας κάνουν να ξεχνάμε ποιοί είμαστε και τι ζητάμε. Το θετικό είναι ότι και σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς πάντα υπάρχει χώρος για την αλήθεια. Ένα καλό τραγούδι αν και μπορεί να αργήσει να φτάσει στα αυτιά των ακροατών, μπορεί να μείνει περισσότερο στην καρδιά τους από ένα τραγούδι-επιτυχία της εποχής. Η αλήθεια σώζεται τελικά κι ύστερα την τραγουδάμε 10,20,30 χρόνια!”
Ερ.: Η δισκογραφία μέσα στις συγκεκριμένες εποχές πλήττεται πάρα πολύ, όπως πλήττονται και διάφορες μορφές διασκέδασης. Πιστεύετε πως μπορούν να υπάρξουν «αντιστάσεις» απέναντι στο συγκεκριμένο φαινόμενο;
Απ.: “Ας ξαναγυρίσουμε σε άλλες μορφές διασκέδασης. Το τραγούδι δεν θα χαθεί. Σήμερα ένα νέο παιδί μπορεί να πάρει την παρέα του και με δέκα ευρώ το άτομο να ακούσει τα νέα γκρουπάκια, σε μικρές μουσικές σκηνές. Εμείς κάποτε είχαμε τις μπουάτ που ήταν κάτι αντίστοιχο. Ας ανακαλύψουμε τη μουσική και πάλι. Εγώ βλέπω πολλά τέτοια παιδιά που αναζητούν το καινούργιο έξω από αυτά που θεωρούνται κύριο ρεύμα”.

