«Θα τους χτυπήσω αλύπητα» διαμηνύει ο 32χρονος γιος του τραγικού αυτόχειρα αναφερόμενος τόσο στο κύκλωμα των απατεώνων που ενέπλεξαν τον πατέρα του αλλά και στις τράπεζες, τις οποίες αποκαλεί «δήμιους».
«Θα ζητήσω την κεφαλή τους επί πίνακι. Χάθηκε μία ανθρώπινη ζωή. Τον σκότωσαν οι τράπεζες. Τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Όσο ζω δεν θα πάψω να αγωνίζομαι ώστε να δικαιωθεί η μνήμη του πατέρα μου. Έφυγε από τη ζωή με το μαράζι της ρετσινιάς του απατεώνα. Αυτό το πράγμα ήταν που τον πλήγωσε περισσότερο απʼ όλα» υποστηρίζει ο γιος του 58χρονου επιχειρηματία στο χειμαρρώδη λόγο του.
«Ο πατέρας μου ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, γιʼ αυτό έδωσε τέλος στη ζωή του. Εγώ ως χαρακτήρας είμαι πιο σκληρός. Στέκομαι στα πόδια μου για την οικογένεια μου. Δεν με νοιάζει που όλα τα βάρη τώρα μετατοπίζονται στη δική μου πλάτη. Ας έρθουν να πάρουν ό,τι θέλουν. Καλύτερα να έμενα σε τσαντίρι παρά να χαθεί η ζωή του πατέρα μου».
Όση ώρα συνομιλούμε, η μητέρα του ξεσπάει σε λυγμούς και απευθύνει δριμύ κατηγορώ στο τραπεζικό σύστημα.
Σε σχέση με την ποινική εμπλοκή του πατέρα του, αναφέρει ότι ο άτυχος άνδρας έπεσε θύμα απατεώνων. Σε καμία περίπτωση δεν γνώριζε ότι οι επιταγές ήταν πλαστές. «Η οργή μας έγκειται στο γεγονός ότι ενώ η υπάλληλος μας διαβεβαίωσε αρχικώς ότι οι επιταγές ήταν εντάξει με βάση τον έλεγχο του συστήματος, στην συνέχεια μας ενημέρωσε ότι υπήρχε πρόβλημα. Το παράπονο του πατέρα μου ήταν ότι αντί να τον καλέσει η τράπεζα-ήταν χρόνια πελάτης- και να τον ενημερώσει, ειδοποίησε πρώτα την Αστυνομία με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μία απίστευτη δικαστική περιπέτεια για τον συγχωρεμένο. Η τράπεζα όφειλε να προστατεύσει τον πελάτη της καθώς είχε πλήρη άγνοια για την πλαστότητα των επιταγών. Οι τράπεζες έχουν διαλύσει σπίτια. Ο πατέρας μου ήταν θύμα τους και αυτό που ήθελε φεύγοντας ήταν να μην υπάρξουν άλλοι άνθρωποι στη θέση του. Πίνουν το αίμα του Ελληνικού λαού. Πού έχετε ξαναδεί πλαφόν 53.000 ευρώ και σε ένα χρόνο να γίνεται 107.000 ευρώ; Δουλεύαμε όλη μέρα και όλη νύχτα και δεν μπορούσαμε να ξεχρεώσουμε τους τόκους και κόντρα τόκους. Οι τόκοι ήταν δυσβάσταχτοι. Ήμασταν εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο. Ο πατέρας μου ήταν ένα ψυχολογικό ράκος. Δεν μιλούσε. Κρατούσε μέσα του «κρυφή» πληγή, που λένε. Ήταν πάντα σωστός στις συναλλαγές του. Από τα χέρια του έχουν φάει ψωμί πολλοί άνθρωποι. Ρωτήστε στη λαχαναγορά.
Ο άνθρωπος αυτοκτόνησε. Να πάνε να «πνιγούν» και εκείνοι και τα λεφτά τους. Έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας».

