Έντονη ήταν η αντίδραση Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών που σε ανακοίνωσή του μεταξύ άλλων αναφέρει:

ʽʼΤο Πανελλήνιο Σωματείο Θεάτρου Σκιών, (ένα από τα πιο παλιά Σωματεία έτος ίδρυσης 1925) από πέρσι που συζητήθηκε το θέμα στην υποεπιτροπή της UNESCO, είχε ενοχλήσει όλους τους αρμόδιους φορείς, και μάλιστα της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με επιστολές και e-mail προς τον Πρωθυπουργό και υπουργό εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου, τον Υφυπουργό ΥΠΕΞ Σπύρο Κουβέλη, τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο.

Το Σωματείο μας είχε τονίσει με την ένδειξη «ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ» την προδιαγραφόμενη εξέλιξη, ζητώντας την συνεργασία των υπηρεσιών του Υπουργείου Εξωτερικών και Πολιτισμού, ώστε να τις οπλίσουμε με επιχειρήματα για την υπεράσπιση του Ελληνικού Καραγκιόζη στη επιτροπή της UNESCO πριν λάβει την οριστική της απόφαση.

Αντί όμως να τύχουμε της ευαισθησίας των παραπάνω και του ενδιαφέροντός τους, εισπράξαμε την παντελή αδιαφορία, όπως άλλωστε συμβαίνει όλα αυτά 180 χρόνια, για την τόσο αγαπημένη από τον Ελληνικό λαό λαϊκή παραδοσιακή τέχνη του Καραγκιόζη.

180 χρόνια από τότε που ο Δημήτρης Σαρδούνης – Μίμαρος στην Πάτρα (1890) εξελληνοποίησε το θέαμα που πράγματι είχε έρθει από την Προύσα, και έκανε μια τεράστια διαδρομή μέχρι τις μέρες μας, δίνοντας του την φόρμα που έχουμε σήμερα, ώστε να είναι πλέον το μοναδικό στο είδος του Ελληνικό παραδοσιακό θέατρο.

Μην ξεχνάμε βέβαια και τις παλιότερες κατά καιρούς συμπεριφορές δημοσίων παραγόντων, όπως του μετέπειτα Ευρωβουλευτή Γιάννη Μαρίνου, και της Υπουργού Παιδείας Μαριέτας Γιαννάκου που συντάχθηκαν με δηλώσεις τους (η δεύτερη μάλλον ακούσια) με τους τουρκικούς ισχυρισμούς.

Τώρα όλοι οι προαναφερόμενοι λαοπλάνοι χύνουν κροκοδίλια δάκρυα, αισθάνονται αμηχανία, και προβληματίζονται τάχα, για τους (καθυστερημένους) χειρισμούς που πιθανόν μπορούν να κάνουν.

Όμως είναι αργά. Και αντί να σκέφτονται να γίνουν περισσότερο υποτελείς ζητώντας να υπάρξει ένα είδος «συμφωνίας» με την Τουρκία, καλό θα είναι να ενισχύσουν όπως θα έπρεπε το Ελληνικό Θέατρο Σκιών, τόσο, όσο ενισχύεται τα τελευταία 15 χρόνια και στην Τουρκία, αποδεικνύοντας έστω και καθυστερημένα το ενδιαφέρον τους.

Εν πάση περιπτώσει οι τέχνες ανήκουν στο λαό. Δεν είναι ούτε «φέτα» ούτε «μπακλαβάς» για να έχουν ονομασία προέλευσης. Και οι Τούρκοι έχουν τον Karagöz και οι Έλληνες έχουν τον Καραγκιόζη σαν δικό τους θέαμα.