Ο ηθοποιός, περφόρμερ, ραδιοφωνικός παραγωγός, σχολιαστής της κοινωνικής ζωής μιλάει για όσα τον τρομάζουν, τον αηδιάζουν, τον εκπλήσσουν, τον ευχαριστούν, τον εξαγριώνουν, τον ηρεμούν.
4 Και τι πανωλεθρίαμβος όταν επιτέλους γλιστράνε από πάνω σου τα παραφερνάλια της εικόνας που ʼχουν οι άλλοι για σένα, εσύ για τον εαυτό σου, οι άλλοι για τον εαυτό τους, εσύ για τους άλλους...
4 Μετά τα πενήντα, οι άνθρωποι πλέον επιζούν με φαρμακευτική αγωγή. Άσε που ήδη από τα σαράντα κάθονται πλέον στις κερκίδες και απολαμβάνουν το θέαμα. Η αρένα δεν είναι πια για ανθρώπους σαν κι εμένα. Δεν είμαι ούτε τόσο ελκυστικός για να γοητεύσω ούτε τόσο δυνατός για να ερωτευτώ. Τώρα είμαι παρατηρητής.
4 Στην Ελλάδα δεν έχω διαβάσει ούτε μία βιογραφία γραμμένη με ειλικρίνεια. Εμένα αυτό ήταν το στοίχημά μου. Όλα όσα γράφω μέσα αναφέρονται σε αληθινά περιστατικά. Τα θυμάμαι πολύ καλά γιατί έχω ασκημένη τη μνήμη μου· ηθοποιός είμαι. Ήθελα να φανεί ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος ζωής, πέρα από αυτόν που προτείνει η τηλεόραση, τα κόμματα κ.ά. Εκείνη την εποχή ας πούμε, όποιος ήταν ηθοποιός, αν ήταν κορίτσι ήταν πουτάνα και αν ήταν αγόρι ήταν αδερφή. Εγώ λοιπόν έγινα ηθοποιός γιατί ήθελα να πάω κόντρα σʼ αυτά τα στερεότυπα. Δηλαδή, ντε και καλά πρέπει να είσαι ελαφρών ηθών για να είσαι καλλιτέχνης; Πού ακούστηκε αυτό το πράγμα;

