Δυσάρεστο τέλος είχε η πρώτη περιπέτεια του ΟΦΗ στο πρωτάθλημα της Β` Εθνικής. Ο στόχος της άμεσης επανόδου δυστυχώς δεν έγινε πραγματικότητα και για αυτό υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι από αγωνιστικούς μέχρι και εξωαγωνιστικούς που έπαιξαν και τον σημαντικότερο ρόλο.

Αν χωρίσουμε το πρωτάθλημα σε δυο μέρη, μπορούμε να σημειώσουμε ότι στην κανονική περίοδο ο ΟΦΗ «αυτοκτόνησε» χάνοντας την δυνατότητα από δικά του κυρίως λάθη να διεκδικήσει την απευθείας άνοδο μέσω των δυο πρώτων θέσεων και στα μπαράζ έπεσε θύμα αδίστακτων εκτελεστών οι οποίοι τον «σκότωσαν» με την…σφυρίχτρα.

Η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά και πολύ νωρίς σημειώθηκε αλλαγή στην τεχνική ηγεσία. Πολλές από τις μεταγραφικές επιλογές του καλοκαιριού αποδείχθηκαν λάθος και αυτό είχε το κόστος του. Παίκτες που ήρθαν αλλά είχαν από μικρή(Οργκανίστα, Πετράς, Καρακατσάνης, Κωνσταντινίδης) έως μηδαμινή(Μπούτ, Μαρίνκοβιτς, Πάνος) προσφορά στην ομάδα. Το μάρμαρο πλήρωσαν οι δυο προπονητές Νίκι Παπαβασιλείου και Μύρωνας Σηφάκης που άντεξαν μέχρι τις 2 Νοεμβρίου. Η σκυτάλη της τεχνικής ηγεσίας δόθηκε στον Νίκο Γκουλή ο οποίος μαζί με κάποιους παίκτες που ήρθαν τον Ιανουάριο(Κάλαιτζιτς, Κατσικογιάννη, Πόποβιτς, Ογκουνσότο) συμμάζεψαν την κατάσταση και έβγαλαν την ομάδα από την ζώνη των πλέι-άουτ ανεβάζοντας την στο επίπεδο των πλέι-οφ.

Ο ΟΦΗ θα μπορούσε να κερδίσει την απευθείας άνοδο εκμεταλλευόμενος κάποιες γκέλες της Κέρκυρας αλλά υπέπεσε και ο ίδιος σε πολλά στραβοπατήματα. Η κρητική ομάδα «πληγώθηκε» από την έδρα της που υποτίθεται ότι θα ήταν το δυνατό της «όπλο». Σε αυτή την έδρα όμως χάθηκαν 14 βαθμοί που είναι πάρα πολλοί για μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό. Είναι τραγικό καθώς τους μισούς από τους βαθμούς αυτούς αν είχε πάρει σήμερα θα ήταν ήδη στην Σούπερ Λίγκα ως πρωταθλητής. Δυστυχώς όμως το Γεντί Κουλέ αποδείχθηκε μπούμερανγκ στην προσπάθεια για την άνοδο αφού οι παίκτες δεν κατάφεραν να αντέξουν την πίεση της εξέδρας. Ο ΟΦΗ ωστόσο δεν έχασε την απευθείας άνοδο μόνο από την έδρα του αλλά και από την ελαφρότητα με την οποία αντιμετώπισε κάποια ματς εκτός έδρας με αποτέλεσμα να γνωρίσει κάποιες απρόσμενες και συνάμα ταπεινωτικές ήττες. Ίσως από ένα σημείο και μετά άπαντες κι αυτό ήταν ένα σοβαρό λάθος, να επαναπαύτηκαν στην είσοδο στα μπαράζ και χαλάρωσαν χάνοντας βαθμούς που αν τους είχε πάρει μπορούσε να κοντράρει τουλάχιστον τους δυο πρώτους και να διεκδικήσει το ένα από τα δυο απευθείας εισιτήρια.

Καθοριστικό σημείο του πρωταθλήματος αποδείχθηκε το διάστημα από τις 23 Ιανουαρίου μέχρι τις 31 Μαρτίου που σε εννιά ματς ο ΟΦΗ συγκέντρωσε μόλις 13 βαθμούς και μέσα σε αυτό το διάστημα γνώρισε τρείς απανωτές τριάρες από Εθνικό, Ηλιούπολη και Ολυμπιακό Β. Η αρχή του κακού έγινε στο εντός έδρας ματς με τον Διαγόρα και ολοκληρώθηκε στο ντέρμπι του Βόλου. Από τότε άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση για τον Γκουλή που τελικά είδε την πόρτα της εξόδου μετά το πατατράκ με την Καρδίτσα το οποίο δεν είχε επιπτώσεις στην απευθείας άνοδο η οποία είχε χαθεί αλλά κόστισε στην βαθμολογία των πλέι-οφ ένα βαθμό.

Και φτάσαμε στα μπαράζ όπου ο ΟΦΗ σφαγιάστηκε από την διαιτησία. Τσινιάρης, Καλόπουλος, Δαλούκας και Σταθόπουλος εκτελούσαν διατεταγμένη υπηρεσία και έστησαν την κρητική ομάδα σε μια γωνιά και την εκτέλεσαν χωρίς οίκτο. Η διαιτησία βέβαια έχει τον σημαντικότερο ρόλο στα πλέι-οφ αλλά όχι και τον αποκλειστικό αφού και ο ΟΦΗ σε κάποια ματς όπως αυτά με Πιερικό στην Κατερίνη με Πανσερραϊκό στο Ηράκλειο και με τον Εθνικό στην Αθήνα είχε κακά διαστήματα. Το πλεονέκτημα πήγε περίπατο από την 1η αγωνιστική και ο ΟΦΗ την πάτησε πραγματικά σαν πρωτάρης στην κατηγορία χάνοντας μια άνοδο που μέχρι τα πλέι-οφ θεωρείτο σίγουρη.