
Σε μία δύσκολη σεζόν (λόγω αναδιάρθρωσης υποβιβάστηκαν περισσότερες ομάδες) το τοπικό συγκρότημα “πολέμησε” με τα λίγα “όπλα” που διέθετε και “πλήρωσε” κυρίως την αδυναμία του να παρουσιαστεί ανταγωνιστικό στις εκτός έδρας αναμετρήσεις. Όχι ότι δεν του κόστισαν και κάποιες εντός έδρας απώλειες (από τον Άρη Χ. π.χ.) όμως οι ελάχιστες νίκες που πέτυχε μακριά από το Λίντο, καθόρισαν τη μοίρα του σε μεγάλο βαθμό. Σημαντικό ρόλο στην πορεία του “Ηράκλειο” έπαιξαν οι πολλές μεταπτώσεις βασικών του μονάδων καθώς και ο τραυματισμός της Γιαλιτάκη η οποία έχασε αρκετά παιχνίδια στον δεύτερο γύρο. Ο Μιχάλης Δασκαλάκης που οδήγησε την ομάδα στη μεγαλύτερη διάρκεια της περιόδου και ο Βαγγέλης Κουκαρούδης που τα αντικατέστησε στο δεύτερο μισό του Βʼ Γύρου, έδωσαν έμφαση στον αμυντικό τομέα αλλά η επίθεση ήταν αυτή που τους “πρόδωσε” σε αγώνες αποφασιστικής σημασίας. Το “Ηράκλειο” είχε περιορισμένες επιλογές στην επίθεση κι όταν δεν ήταν σε καλή μέρα τα βασικά του ατού, δεν υπήρχαν λύσεις από τον πάγκο.
Ουσιαστικά η υπόθεση-παραμονή για το “Ηράκλειο” χάθηκε στο παιχνίδι της Λευκάδας, τέσσερις αγωνιστικές πριν από το τέλος καθώς μετά κυνηγούσε έναν απίθανο συνδυασμό αποτελεσμάτων.
Στατιστικά
Η μεγαλύτερη νίκη του “Ηράκλειο” επιτεύχθηκε επί του Πειραϊκού στο Λίντο (24η αγ.) με 87-46 ενώ η πιο ευρεία σε έκταση ήττα σημειώθηκε την 9η αγωνιστική στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Αμαρυλλίδα (74-37).
Το “Ηράκλειο” είχε την 10η καλύτερη επίθεση της κατηγορίας με 1457 π. (56 π. μ.ο.) και την 11η καλύτερη άμυνα με 1556 π. (59,8 π. μ.ο.).

