
Πολλές ομοιότητες με την περσινή χρονιά, είχε η σεζόν που έληξε για το Ρέθυμνο στην Α2. Ο στόχος της ανόδου όχι απλώς δεν επιτεύχθηκε, αλλά επί της ουσίας δεν διεκδικήθηκε καν, καθώς η ομάδα έχασε τον προσανατολισμό της πολύ γρήγορα. Έτσι έμεινε χωρίς κίνητρο για πολύ μεγάλο διάστημα και κατόρθωσε στο φινάλε να κινδυνεύσει με υποβιβασμό, σώνοντας την παρτίδα την προτελευταία αγωνιστική με τη νίκη επί της Νήαρ Ήστ.
Γιʼ άλλη μια χρονιά δεν βρέθηκε η σωστή χημεία στην ομάδα και οι πολλές αλλαγές στο έμψυχο υλικό το καλοκαίρι αποδείχθηκε ότι δεν βοήθησαν. Στον πάγκο του Ρεθύμνου κάθισε αρχικά ο Νίκος Καραγιάννης, ένας προπονητής με περγαμηνές στην Α2, όμως το γεγονός ότι δεν πέρασε τη δική του φιλοσοφία στην ομάδα, τον υποχρέωσε σε πρόωρη αποχώρηση. Πριν από τα μέσα της σεζόν, το τιμόνι του Ρεθύμνου πήρε στα χέρια του ο Σταύρος Μυκονιάτης, ο οποίος όπως και πέρυσι (είχε αντικαταστήσει τον Φώτη Τακιανό) προσπάθησε να βγάλει τη χρονιά χωρίς περαιτέρω κραδασμούς.
Χωρίς αμφιβολία, λίγοι παίκτες ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις της ομάδας με τους Λάτοβιτς, Μαγκουνή, Κουκά να ξεχωρίζουν.
Στα αρνητικά της σεζόν για το Ρέθυμνο καταγράφεται η αντιαθλητική ενέργεια του Πασχάλη ο οποίος στο ματς του δευτέρου γύρου με τη Δάφνη στην Αθήνα χτύπησε τον Βασιλόπουλο στέλνοντας τον στο νοσοκομείο. Ενέργεια που επέφερε την τιμωρία του και το τέλος της καριέρας του.
Στατιστικά
Το Ρέθυμνο είχε μόλις την 12η καλύτερη επίθεση της κατηγορίας με 2217 π. (73,9 μ.ο.) και την 6η καλύτερη άμυνα με 2244 π. (74,8 μ.ο.).
Η μεγαλύτερη νίκη της κρητικής ομάδας σημειώθηκε επί του Ερμή Λ. στο Ρέθυμνο (13η αγ.) με 86-69 και στη μεγαλύτερη ήττα υποχρεώθηκε από τον πρωταθλητή Ίκαρο/Εσπερο (27η αγ.) με 77-51 στο κλειστό “Μ. Μερκούρη”.

