«Είναι φυσικό η οικονομική κρίση να έχει επηρεάσει το χώρο της τέχνης, όχι μόνο στην επαρχία και στην Ελλάδα γενικότερα αλλά και στις μεγάλες αγορές έργων τέχνης όπως τη Ν. Υόρκη , το Τόκυο, το Λονδίνο κτλ.», αναφέρει η κ. Ουρανία Γιαλιτάκη. Όπως περιγράφει, στις δημοπρασίες αποσύρονται έργα γιατί δεν αποφέρουν τα αναμενόμενα, η επισκεψιμότητα στις γκαλερί και στα μουσεία είναι μειωμένη και η εμπορικότητα των έργων είναι ελαττωμένη. Η μείωση των πωλήσεων παρατηρείται στους νέους καλλιτέχνες με αποτέλεσμα να προκαλείται πρόβλημα επιβίωσης σε πολλούς καλλιτέχνες. Γιʼ αυτό το λόγο οι περισσότεροι ασχολούνται με δραστηριότητες συγγενείς με το χώρο της τέχνης διοχετεύοντας την ενέργεια τους και σε άλλα επαγγέλματα. «Ενθαρρυντικό, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι η αγορά έργων τέχνης δεν έχει πληγεί τόσο όσο τα χρηματιστήρια ενώ αποδεικνύει και μεγαλύτερη σταθερότητα», αναφέρει. Πάντοτε θα υπάρχουν κάποιοι αγοραστές, οι όποιοι θα επιλέξουν έργα συγκεκριμένων καλλιτεχνών, σημαντικά ονόματα στο χώρο της τέχνης. Η επένδυση χρημάτων σε ένα αναγνωρισμένο έργο τέχνης είναι κάτι που δεν επηρεάζεται από την οικονομική κρίση. Παραδείγματος χάρη, πριν δυο μήνες, ένα έργο του γλύπτη Τζιακομέτι πουλήθηκε στην τιμή ρεκόρ των 85 εκατομμυρίων ευρώ και τον Μάιο πουλήθηκε ένα έργο του Μπέικον έναντι 86 εκατομμυρίων δολαρίων. Από τις μεγαλύτερες τιμές σε περίοδο κρίσης για έργα τέχνης. «Οι δύσκολοι καιροί που διανύουμε, ίσως είναι η αρχή για μια νέα εποχή, που πιθανότατα να ευνοήσουν την τέχνη. Δεν ξέρουμε ακόμα αν θα αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Είναι προφανές ότι η τέχνη έγινε πιο αποκρουστική στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Το αν θα εξελιχθεί σε κάτι καλύτερο –αν θα γίνει πιο ευφυής, εκλεπτυσμένη, επινοητική, ακόμα και πρωτότυπη– είναι ένα ερώτημα στο οποίο προς το παρόν δεν μπορούμε να απαντήσουμε», τονίζει. Στη συνέχεια, παραθέτει ένα κείμενο από The Observer “Λιγότερα χρήματα σημαίνει λιγότερες γονυκλισίες στους συλλέκτες, λιγότερη δουλικότητα απέναντι στους σπόνσορες, λιγότερα προϊόντα βασισμένα στη ζήτηση. Μπορεί επίσης να σημαίνει λιγότερα σκουπίδια στις εκθέσεις, από αυτά που σίγουρα αποκαρδιώνουν τους επισκέπτες (κι ας μην το ομολογούν). Και αν τα λιγότερα χρήματα μπορούν να αποσπάσουν από τους καλλιτεχνικούς κύκλους την υπόσχεση να κοιτάζουν πλέον το έργο τέχνης ως έργο τέχνης και μόνο, τότε αυτό μπορεί να είναι πραγματικά η αρχή μιας νέας εποχής».