Τελικά, είναι ή δεν είναι καλό σχέδιο ο «Καλλικράτης»; Θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις ώστε να ανοίξουν δρόμοι για την ανάπτυξη της ελληνικής περιφέρειας; Διαμορφώνονται θεσμοί που χρειάζονται; Πώς θα λειτουργήσουν περιφέρεια και δήμοι;
Ερωτήματα για μια μεγάλη, όπως ακούμε, μεταρρύθμιση, αλλά που ποτέ δεν μάθαμε τα χαρακτηριστικά της. Κάποιοι την ονόμασαν ως τη μεγαλύτερη διοικητική παρέμβαση στη χώρα από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.
Ποτέ δεν μάθαμε, όμως, στην πραγματικότητα τι είναι ο «Καλλικράτης». Μόνο ότι ιδρύεται η αιρετή περιφέρεια, δίπλα στην οποία θα υπάρχει το «καπέλο» της κρατικής υπερπεριφέρειας, κι ότι προκύπτει μια δεύτερη συνένωση δήμων, μετά απʼ την πρώτη του «Καποδίστρια».
Και δεν μάθαμε γιατί οι αυτοδιοικητικοί μας, δήμαρχοι και άλλοι δημοτικοί παράγοντες, φρόντισαν να συζητήσουν μόνο για την ανακύκλωση της δικής τους εξουσίας, μέσω του χωροταξικού.
Αντί να γίνει μια συζήτηση για το τι είναι στην πραγματικότητα η μεταρρύθμιση, τι θα φέρει και τι θα πάρει, τι θα αλλάξει στην καθημερινότητα και στο σχεδιασμό της ελληνικής περιφέρειας, έγινε μόνο ο καυγάς για το πάπλωμα. Ο κάθε δήμαρχος φρόντισε να φωνάξει ότι θα πρέπει να παραμείνει η δική του μικροεξουσία.
Δεν το είπε, φυσικά, έτσι, αλλά πρόβαλε την ανάγκη να ο δήμος του, είτε να παραμείνει μόνος του, είτε να συνενωθεί με τους ΟΤΑ που τον βόλευαν, ώστε να διασφαλιστεί πως θα είναι έδρα του νέου δήμου.
Μʼ άλλα λόγια, φώναξε για το πώς θα διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις να παραμείνει ο ίδιος δήμαρχος…
Και συχνά αυτή την προσωπική του ανάγκη ή το βόλεμα τα μετέτρεπε σε ιδεολογήματα και «επιχειρήματα» για να πείσει τους δημότες του να κατέβουν στους δρόμους. Και να διεκδικήσουν, στην ουσία, το «δικαίωμα» του να είναι και πάλι δήμαρχος.

